1. ۱هم‌چو مجنون‌اند و چون ناقه‌ش یقینمی‌کشد آن پیش و این واپس به کین
2. ۲میل مجنون پیش آن لیلی روانمیل ناقه پس پی کره دوان
3. ۳یک دم ار مجنون ز خود غافل بدیناقه گردیدی و واپس آمدی
4. ۴عشق و سودا چونک پر بودش بُدَنمی‌نبودش چاره از بی‌خَود شدن
5. ۵آنک او باشد مراقب، عقل بودعقل را، سودای لیلی در ربود
6. ۶لیک ناقه بس مراقب بود و چستچون بدیدی او مهار خویش سست
7. ۷فهم کردی زو که غافل گشت و دنگرو سپس کردی به کره بی‌درنگ
8. ۸چون به خود باز آمدی دیدی ز جاکو سپس رفتست بس فرسنگها
9. ۹در سه روزه ره بدین احوالهاماند مجنون در تردد سالها
10. ۱۰گفت ای ناقه چو هر دو عاشقیمما دو ضد پس همره نالایقیم
11. ۱۱نیستت بر وفق من مهر و مهارکرد باید از تو صحبت اختیار
12. ۱۲این دو همره یکدگر را راه‌زنگمره آن جان کو فرو ناید ز تن
13. ۱۳جان ز هجر عرش اندر فاقه‌ایتن ز عشق خاربن چون ناقه‌ای
14. ۱۴جان گشاید سوی بالا بالهادر زده تن در زمین چنگالها
15. ۱۵تا تو با من باشی ای مردهٔ وطنپس ز لیلی دور ماند جان من
16. ۱۶روزگارم رفت زین گون حالهاهم‌چو تیه و قوم موسی سالها
17. ۱۷خطوتینی بود این ره تا وصالمانده‌ام در ره ز شستت شصت سال
18. ۱۸راه نزدیک و بماندم سخت دیرسیر گشتم زین سواری سیرسیر
19. ۱۹سرنگون خود را از اشتر در فکندگفت سوزیدم ز غم تا چندچند
20. ۲۰تنگ شد بر وی بیابان فراخخویشتن افکند اندر سنگلاخ
21. ۲۱آنچنان افکند خود را سخت زیرکه مخلخل گشت جسم آن دلیر
22. ۲۲چون چنان افکند خود را سوی پستاز قضا آن لحظه پایش هم شکست
23. ۲۳پای را بر بست و گفتا گو شومدر خم چوگانش غلطان می‌روم
24. ۲۴زین کند نفرین حکیم خوش‌دهنبر سواری کو فرو ناید ز تن
25. ۲۵عشق مولی کی کم از لیلی بودگوی گشتن بهر او اولی بود
26. ۲۶گوی شو می‌گرد بر پهلوی صدقغلط غلطان در خم چوگان عشق
27. ۲۷کین سفر زین پس بود جذب خداوان سفر بر ناقه باشد سیر ما
28. ۲۸این چنین سیریست مستثنی ز جنسکان فزود از اجتهاد جن و انس
29. ۲۹این چنین جذبیست نی هر جذب عامکه نهادش فضل احمد والسلام