1. ۱کندن گوری که کمتر پیشه بودکی ز فکر و حیله و اندیشه بود
2. ۲گر بدی این فهم مر قابیل راکی نهادی بر سر او هابیل را
3. ۳که کجا غایب کنم این کشته رااین به خون و خاک در آغشته را
4. ۴دید زاغی زاغ مرده در دهانبر گرفته تیز می‌آمد چنان
5. ۵از هوا زیر آمد و شد او به فناز پی تعلیم او را گورکن
6. ۶پس به چنگال از زمین انگیخت گردزود زاغ مرده را در گور کرد
7. ۷دفن کردش پس بپوشیدش به خاکزاغ از الهام حق بد علم‌ناک
8. ۸گفت قابیل آه شه بر عقل منکه بود زاغی ز من افزون به فن
9. ۹عقل کل را گفت مازاغ البصرعقل جزوی می‌کند هر سو نظر
10. ۱۰عقل مازاغ است نور خاصگانعقل زاغ استاد گور مردگان
11. ۱۱جان که او دنبالهٔ زاغان پردزاغ او را سوی گورستان برد
12. ۱۲هین مدو اندر پی نفس چو زاغکو به گورستان برد نه سوی باغ
13. ۱۳گر روی رو در پی عنقای دلسوی قاف و مسجد اقصای دل
14. ۱۴نوگیاهی هر دم ز سودای تومی‌دمد در مسجد اقصای تو
15. ۱۵تو سلیمان‌وار داد او بدهپی بر از وی پای رد بر وی منه
16. ۱۶زانک حال این زمین با ثباتباز گوید با تو انواع نبات
17. ۱۷در زمین گر نیشکر ور خود نیستترجمان هر زمین نبت ویست
18. ۱۸پس زمین دل که نبتش فکر بودفکرها اسرار دل را وا نمود
19. ۱۹گر سخن‌کش یابم اندر انجمنصد هزاران گل برویم چون چمن
20. ۲۰ور سخن‌کش یابم آن دم زن به مزدمی‌گریزد نکته‌ها از دل چو دزد
21. ۲۱جنبش هر کس به سوی جاذبستجذب صدق نه چو جذب کاذبست
22. ۲۲می‌روی گه گمره و گه در رشدرشته پیدا نه و آنکت می‌کشد
23. ۲۳اشتر کوری مهار تو رهینتو کشش می‌بین مهارت را مبین
24. ۲۴گر شدی محسوس جذاب و مهارپس نماندی این جهان دارالغرار
25. ۲۵گبر دیدی کو پی سگ می‌رودسخرهٔ دیو ستنبه می‌شود
26. ۲۶در پی او کی شدی مانند حیزپی خود را واکشیدی گبر نیز
27. ۲۷گاو گر واقف ز قصابان بدیکی پی ایشان بدان دکان شدی
28. ۲۸یا بخوردی از کف ایشان سبوسیا بدادی شیرشان از چاپلوس
29. ۲۹ور بخوردی کی علف هضمش شدیگر ز مقصود علف واقف بدی
30. ۳۰پس ستون این جهان خود غفلتستچیست دولت کین دوادو با لتست
31. ۳۱اولش دو دو به آخر لت بخورجز درین ویرانه نبود مرگ خر
32. ۳۲تو به جد کاری که بگرفتی به دستعیبش این دم بر تو پوشیده شدست
33. ۳۳زان همی تانی بدادن تن به کارکه بپوشید از تو عیبش کردگار
34. ۳۴همچنین هر فکر که گرمی در آنعیب آن فکرت شدست از تو نهان
35. ۳۵بر تو گر پیدا شدی زو عیب و شینزو رمیدی جانت بعد المشرقین
36. ۳۶حال که آخر زو پشیمان می‌شویگر بود این حال اول کی دوی
37. ۳۷پس بپوشید اول آن بر جان ماتا کنیم آن کار بر وفق قضا
38. ۳۸چون قضا آورد حکم خود پدیدچشم وا شد تا پشیمانی رسید
39. ۳۹این پشیمانی قضای دیگرستاین پشیمانی بهل حق را پرست
40. ۴۰ور کنی عادت پشیمان خور شویزین پشیمانی پشیمان‌تر شوی
41. ۴۱نیم عمرت در پریشانی رودنیم دیگر در پشیمانی رود
42. ۴۲ترک این فکر و پریشانی بگوحال و یار و کار نیکوتر بجو
43. ۴۳ور نداری کار نیکوتر به دستپس پشیمانیت بر فوت چه است
44. ۴۴گر همی دانی ره نیکو پرستور ندانی چون بدانی کین بد است
45. ۴۵بد ندانی تا ندانی نیک راضد را از ضد توان دید ای فتی
46. ۴۶چون ز ترک فکر این عاجز شدیاز گناه آنگاه هم عاجز بدی
47. ۴۷چون بدی عاجز پشیمانی ز چیستعاجزی را باز جو کز جذب کیست
48. ۴۸عاجزی بی‌قادری اندر جهانکس ندیدست و نباشد این بدان
49. ۴۹همچنین هر آرزو که می‌بریتو ز عیب آن حجابی اندری
50. ۵۰ور نمودی علت آن آرزوخود رمیدی جان تو زان جست و جو
51. ۵۱گر نمودی عیب آن کار او تراکس نبردی کش کشان آن سو ترا
52. ۵۲وان دگر کار کز آن هستی نفورزان بود که عیبش آمد در ظهور
53. ۵۳ای خدای رازدان خوش‌سخنعیب کار بد ز ما پنهان مکن
54. ۵۴عیب کار نیک را منما به ماتا نگردیم از روش سرد و هبا
55. ۵۵هم بر آن عادت سلیمان سنیرفت در مسجد میان روشنی
56. ۵۶قاعدهٔ هر روز را می‌جست شاهکه ببیند مسجد اندر نو گیاه
57. ۵۷دل ببیند سر بدان چشم صفیآن حشایش که شد از عامه خفی