1. ۱چون سلیمان سوی مرغان سبایک صفیری کرد بست آن جمله را
2. ۲جز مگر مرغی که بد بی‌جان و پریا چو ماهی گنگ بود از اصل کر
3. ۳نی غلط گفتم که کر گر سر نهدپیش وحی کبریا سمعش دهد
4. ۴چونک بلقیس از دل و جان عزم کردبر زمان رفته هم افسوس خورد
5. ۵ترک مال و ملک کرد او آن چنانکه بترک نام و ننگ آن عاشقان
6. ۶آن غلامان و کنیزان بنازپیش چشمش هم‌چو پوسیده پیاز
7. ۷باغها و قصرها و آب رودپیش چشم از عشق گلحن می‌نمود
8. ۸عشق در هنگام استیلا و خشمزشت گرداند لطیفان را به چشم
9. ۹هر زمرد را نماید گندناغیرت عشق این بود معنی لا
10. ۱۰لااله الا هو اینست ای پناهکه نماید مه ترا دیگ سیاه
11. ۱۱هیچ مال و هیچ مخزن هیچ رختمی دریغش نامد الا جز که تخت
12. ۱۲پس سلیمان از دلش آگاه شدکز دل او تا دل او راه شد
13. ۱۳آن کسی که بانگ موران بشنودهم فغان سر دوران بشنود
14. ۱۴آنک گوید راز قالت نملةهم بداند راز این طاق کهن
15. ۱۵دید از دورش که آن تسلیم کیشتلخش آمد فرقت آن تخت خویش
16. ۱۶گر بگویم آن سبب گردد درازکه چرا بودش به تخت آن عشق و ساز
17. ۱۷گرچه این کلک قلم خود بی‌حسیستنیست جنس کاتب او را مونسیست
18. ۱۸هم‌چنین هر آلت پیشه‌وریهست بی‌جان مونس جانوری
19. ۱۹این سبب را من معین گفتمیگر نبودی چشم فهمت را نمی
20. ۲۰از بزرگی تخت کز حد می‌فزودنقل کردن تخت را امکان نبود
21. ۲۱خرده کاری بود و تفریقش خطرهم‌چو اوصال بدن با همدگر
22. ۲۲پس سلیمان گفت گرچه فی‌الاخیرسرد خواهد شد برو تاج و سریر
23. ۲۳چون ز وحدت جان برون آرد سریجسم را با فر او نبود فری
24. ۲۴چون برآید گوهر از قعر بحاربنگری اندر کف و خاشاک خوار
25. ۲۵سر بر آرد آفتاب با شرردم عقرب را کی سازد مستقر
26. ۲۶لیک خود با این همه بر نقد حالجست باید تخت او را انتقال
27. ۲۷تا نگردد خسته هنگام لقاکودکانه حاجتش گردد روا
28. ۲۸هست بر ما سهل و او را بس عزیزتا بود بر خوان حوران دیو نیز
29. ۲۹عبرت جانش شود آن تخت نازهم‌چو دلق و چارقی پیش ایاز
30. ۳۰تا بداند در چه بود آن مبتلااز کجاها در رسید او تا کجا
31. ۳۱خاک را و نطفه را و مضغه راپیش چشم ما همی‌دارد خدا
32. ۳۲کز کجا آوردمت ای بدنیتکه از آن آید همی خفریقیت
33. ۳۳تو بر آن عاشق بدی در دور آنمنکر این فضل بودی آن زمان
34. ۳۴این کرم چون دفع آن انکار تستکه میان خاک می‌کردی نخست
35. ۳۵حجت انکار شد انشار تواز دوا بدتر شد این بیمار تو
36. ۳۶خاک را تصویر این کار از کجانطفه را خصمی و انکار از کجا
37. ۳۷چون در آن دم بی‌دل و بی‌سر بدیفکرت و انکار را منکر بدی
38. ۳۸از جمادی چونک انکارت برستهم ازین انکار حشرت شد درست
39. ۳۹پس مثال تو چو آن حلقه‌زنیستکز درونش خواجه گوید خواجه نیست
40. ۴۰حلقه‌زن زین نیست دریابد که هستپس ز حلقه بر ندارد هیچ دست
41. ۴۱پس هم انکارت مبین می‌کندکز جماد او حشر صد فن می‌کند
42. ۴۲چند صنعت رفت ای انکار تاآب و گل انکار زاد از هل اتی
43. ۴۳آب وگل می‌گفت خود انکار نیستبانگ می‌زد بی‌خبر که اخبار نیست
44. ۴۴من بگویم شرح این از صد طریقلیک خاطر لغزد از گفت دقیق