1. ۱بر سر تختی شنید آن نیک‌نامطقطقی و های و هویی شب ز بام
2. ۲گامهای تند بر بام سراگفت با خود این چنین زهره کرا
3. ۳بانگ زد بر روزن قصر او که کیستاین نباشد آدمی مانا پریست
4. ۴سر فرو کردند قومی بوالعجبما همی گردیم شب بهر طلب
5. ۵هین چه می‌جویید گفتند اشترانگفت اشتر بام بر کی جست هان
6. ۶پس بگفتندش که تو بر تخت جاهچون همی جویی ملاقات اله
7. ۷خود همان بد دیگر او را کس ندیدچون پری از آدمی شد ناپدید
8. ۸معنی‌اش پنهان و او در پیش خلقخلق کی بینند غیر ریش و دلق
9. ۹چون ز چشم خویش و خلقان دور شدهم‌چو عنقا در جهان مشهور شد
10. ۱۰جان هر مرغی که آمد سوی قافجملهٔ عالم ازو لافند لاف
11. ۱۱چون رسید اندر سبا این نور شرقغلغلی افتاد در بلقیس و خلق
12. ۱۲روحهای مرده جمله پر زدندمردگان از گور تن سر بر زدند
13. ۱۳یک دگر را مژده می‌دادند هاننک ندایی می‌رسد از آسمان
14. ۱۴زان ندا دینها همی‌گردند گبزشاخ و برگ دل همی گردند سبز
15. ۱۵از سلیمان آن نفس چون نفخ صورمردگان را وا رهانید از قبور
16. ۱۶مر ترا بادا سعادت بعد ازیناین گذشت الله اعلم بالیقین