1. ۱آن یکی درویش هیزم می‌کشیدخسته و مانده ز بیشه در رسید
2. ۲پس بگفتم من ز روزی فارغمزین سپس از بهر رزقم نیست غم
3. ۳میوهٔ مکروه بر من خوش شدسترزق خاصی جسم را آمد به دست
4. ۴چونک من فارغ شدستم از گلوحبه‌ای چندست این بدهم بدو
5. ۵بدهم این زر را بدین تکلیف‌کشتا دو سه روزک شود از قوت خوش
6. ۶خود ضمیرم را همی‌دانست اوزانک سمعش داشت نور از شمع هو
7. ۷بود پیشش سر هر اندیشه‌ایچون چراغی در درون شیشه‌ای
8. ۸هیچ پنهان می‌نشد از وی ضمیربود بر مضمون دلها او امیر
9. ۹پس همی منگید با خود زیر لبدر جواب فکرتم آن بوالعجب
10. ۱۰که چنین اندیشی از بهر ملوککیف تلقی الرزق ان لم یرزقوک
11. ۱۱من نمی‌کردم سخن را فهم لیکبر دلم می‌زد عتابش نیک نیک
12. ۱۲سوی من آمد به هیبت هم‌چو شیرتنگ هیزم را ز خود بنهاد زیر
13. ۱۳پرتو حالی که او هیزم نهادلرزه بر هر هفت عضو من فتاد
14. ۱۴گفت یا رب گر ترا خاصان هی‌اندکه مبارک‌دعوت و فرخ‌پی‌اند
15. ۱۵لطف تو خواهم که میناگر شوداین زمان این تنگ هیزم زر شود
16. ۱۶در زمان دیدم که زر شد هیزمشهم‌چو آتش بر زمین می‌تافت خوش
17. ۱۷من در آن بی‌خود شدم تا دیرگهچونک با خویش آمدم من از وله
18. ۱۸بعد از آن گفت ای خداگر آن کباربس غیورند و گریزان ز اشتهار
19. ۱۹باز این را بند هیزم ساز زودبی‌توقف هم بر آن حالی که بود
20. ۲۰در زمان هیزم شد آن اغصان زرمست شد در کار او عقل و نظر
21. ۲۱بعد از آن برداشت هیزم را و رفتسوی شهر از پیش من او تیز و تفت
22. ۲۲خواستم تا در پی آن شه رومپرسم از وی مشکلات و بشنوم
23. ۲۳بسته کرد آن هیبت او مر مراپیش خاصان ره نباشد عامه را
24. ۲۴ور کسی را ره شود گو سر فشانکان بود از رحمت و از جذبشان
25. ۲۵پس غنیمت دار آن توفیق راچون بیابی صحبت صدیق را
26. ۲۶نه چو آن ابله که یابد قرب شاهسهل و آسان در فتد آن دم ز راه
27. ۲۷چون ز قربانی دهندش بیشترپس بگوید ران گاوست این مگر
28. ۲۸نیست این از ران گاو ای مفتریران گاوت می‌نماید از خری
29. ۲۹بذل شاهانه‌ست این بی رشوتیبخشش محضست این از رحمتی