1. ۱کان جوان در جست و جو بد هفت سالاز خیال وصل گشته چون خیال
2. ۲سایهٔ حق بر سر بنده بودعاقبت جوینده یابنده بود
3. ۳گفت پیغامبر که چون کوبی دریعاقبت زان در برون آید سری
4. ۴چون نشینی بر سر کوی کسیعاقبت بینی تو هم روی کسی
5. ۵چون ز چاهی می‌کنی هر روز خاکعاقبت اندر رسی در آب پاک
6. ۶جمله دانند این اگر تو نگرویهر چه می‌کاریش روزی بدروی
7. ۷سنگ بر آهن زدی آتش نجستاین نباشد ور بباشد نادرست
8. ۸آنک روزی نیستش بخت و نجاتننگرد عقلش مگر در نادرات
9. ۹کان فلان کس کشت کرد و بر نداشتو آن صدف برد و صدف گوهر نداشت
10. ۱۰بلعم باعور و ابلیس لعینسود نامدشان عبادتها و دین
11. ۱۱صد هزاران انبیا و ره‌روانناید اندر خاطر آن بدگمان
12. ۱۲این دو را گیرد که تاریکی دهددر دلش ادبار جز این کی نهد
13. ۱۳بس کسا که نان خورد دلشاد اومرگ او گردد بگیرد در گلو
14. ۱۴پس تو ای ادبار رو هم نان مخورتا نیفتی همچو او در شور و شر
15. ۱۵صد هزاران خلق نانها می‌خورندزور می‌یابند و جان می‌پرورند
16. ۱۶تو بدان نادر کجا افتاده‌ایگر نه محرومی و ابله زاده‌ای
17. ۱۷این جهان پر آفتاب و نور ماهاو بهشته سر فرو برده به چاه
18. ۱۸که اگر حقست پس کو روشنیسر ز چه بردار و بنگر ای دنی
19. ۱۹جمله عالم شرق و غرب آن نور یافتتا تو در چاهی نخواهد بر تو تافت
20. ۲۰چه رها کن رو به ایوان و کرومکم ستیز اینجا بدان کاللج شوم
21. ۲۱هین مگو کاینک فلانی کشت کرددر فلان سالی ملخ کشتش بخورد
22. ۲۲پس چرا کارم که اینجا خوف هستمن چرا افشانم این گندم ز دست
23. ۲۳و آنک او نگذاشت کشت و کار راپر کند کوری تو انبار را
24. ۲۴چون دری می‌کوفت او از سلوتیعاقبت در یافت روزی خلوتی
25. ۲۵جست از بیم عسس شب او به باغیار خود را یافت چون شمع و چراغ
26. ۲۶گفت سازندهٔ سبب را آن نفسای خدا تو رحمتی کن بر عسس
27. ۲۷ناشناسا تو سببها کرده‌ایاز در دوزخ بهشتم برده‌ای
28. ۲۸بهر آن کردی سبب این کار راتا ندارم خوار من یک خار را
29. ۲۹در شکست پای بخشد حق پریهم ز قعر چاه بگشاید دری
30. ۳۰تو مبین که بر درختی یا به چاهتو مرا بین که منم مفتاح راه
31. ۳۱گر تو خواهی باقی این گفت و گوای اخی در دفتر چارم بجو