1. ۱گرچه نشنید آن موکل آن سخنرفت در گوشی که آن بد من لدن
2. ۲بوی پیراهان یوسف را ندیدآنک حافظ بود و یعقوبش کشید
3. ۳آن شیاطین بر عنان آسماننشنوند آن سر لوح غیب‌دان
4. ۴آن محمد خفته و تکیه زدهآمده سر گرد او گردان شده
5. ۵او خورد حلوا که روزیشست بازآن نه کانگشتان او باشد دراز
6. ۶نجم ثاقب گشته حارس دیورانکه بهل دزدی ز احمد سر ستان
7. ۷ای دویده سوی دکان از پگاههین به مسجد رو بجو رزق اله
8. ۸پس رسول آن گفتشان را فهم کردگفت آن خنده نبودم از نبرد
9. ۹مرده‌اند ایشان و پوسیدهٔ فنامرده کشتن نیست مردی پیش ما
10. ۱۰خود کیند ایشان که مه گردد شکافچونک من پا بفشرم اندر مصاف
11. ۱۱آنگهی کآزاد بودیت و مکینمر شما را بسته می‌دیدم چنین
12. ۱۲ای بنازیده به ملک و خانداننزد عاقل اشتری بر ناودان
13. ۱۳نقش تن را تا فتاد از بام طشتپیش چشمم کل آت آت گشت
14. ۱۴بنگرم در غوره می بینم عیانبنگرم در نیست شی بینم عیان
15. ۱۵بنگرم سر عالمی بینم نهانآدم و حوا نرسته از جهان
16. ۱۶مر شما را وقت ذرات الستدیده‌ام پا بسته و منکوس و پست
17. ۱۷از حدوث آسمان بی عمدآنچ دانسته بدم افزون نشد
18. ۱۸من شما را سرنگون می‌دیده‌امپیش از آن کز آب و گل بالیده‌ام
19. ۱۹نو ندیدم تا کنم شادی بداناین همی‌دیدم در آن اقبالتان
20. ۲۰بستهٔ قهر خفی وانگه چه قهرقند می‌خوردید و در وی درج زهر
21. ۲۱این چنین قندی پر از زهر ار عدوخوش بنوشد چت حسد آید برو
22. ۲۲با نشاط آن زهر می‌کردید نوشمرگتان خفیه گرفته هر دو گوش
23. ۲۳من نمی‌کردم غزا از بهر آنتا ظفر یابم فرو گیرم جهان
24. ۲۴کین جهان جیفه‌ست و مردار و رخیصبر چنین مردار چون باشم حریص
25. ۲۵سگ نیم تا پرچم مرده کنمعیسی‌ام آیم که تا زنده‌ش کنم
26. ۲۶زان همی‌کردم صفوف جنگ چاکتا رهانم مر شما را از هلاک
27. ۲۷زان نمی‌برم گلوهای بشرتا مرا باشد کر و فر و حشر
28. ۲۸زان همی‌برم گلویی چند تازان گلوها عالمی یابد رها
29. ۲۹که شما پروانه‌وار از جهل خویشپیش آتش می‌کنید این حمله کیش
30. ۳۰من همی‌رانم شما را همچو مستاز در افتادن در آتش با دو دست
31. ۳۱آنک خود را فتحها پنداشتیدتخم منحوسی خود می‌کاشتید
32. ۳۲یکدگر را جد جد می‌خواندیدسوی اژدرها فرس می‌راندید
33. ۳۳قهر می‌کردید و اندر عین قهرخود شما مقهور قهر شیر دهر