1. ۱آنک فرمودست او اندر خطابکره و مادر همی‌خوردند آب
2. ۲می‌شخولیدند هر دم آن نفربهر اسپان که هلا هین آب خور
3. ۳آن شخولیدن به کره می‌رسیدسر همی بر داشت و از خور می‌رمید
4. ۴مادرش پرسید کای کره چرامی‌رمی هر ساعتی زین استقا
5. ۵گفت کره می‌شخولند این گروهز اتفاق بانگشان دارم شکوه
6. ۶پس دلم می‌لرزد از جا می‌رودز اتفاق نعره خوفم می‌رسد
7. ۷گفت مادر تا جهان بودست ازینکارافزایان بدند اندر زمین
8. ۸هین تو کار خویش کن ای ارجمندزود کایشان ریش خود بر می‌کنند
9. ۹وقت تنگ و می‌رود آب فراخپیش از آن کز هجر گردی شاخ شاخ
10. ۱۰شهره کاریزیست پر آب حیاتآب کش تا بر دمد از تو نبات
11. ۱۱آب خضر از جوی نطق اولیامی‌خوریم ای تشنهٔ غافل بیا
12. ۱۲گر نبینی آب کورانه بفنسوی جو آور سبو در جوی زن
13. ۱۳چون شنیدی کاندرین جو آب هستکور را تقلید باید کار بست
14. ۱۴جو فرو بر مشک آب‌اندیش راتا گران بینی تو مشک خویش را
15. ۱۵چون گران دیدی شوی تو مستدلرست از تقلید خشک آنگاه دل
16. ۱۶گر نبیند کور آب جو عیانلیک داند چون سبو بیند گران
17. ۱۷که ز جو اندر سبو آبی برفتکین سبک بود و گران شد ز آب و زفت
18. ۱۸زانک هر بادی مرا در می‌ربودباد می‌نربایدم ثقلم فزود
19. ۱۹مر سفیهان را رباید هر هوازانک نبودشان گرانی قوی
20. ۲۰کشتی بی‌لنگر آمد مرد شرکه ز باد کژ نیابد او حذر
21. ۲۱لنگر عقلست عاقل را امانلنگری در یوزه کن از عاقلان
22. ۲۲او مددهای خرد چون در ربوداز خزینه دُرّ آن دریای جود
23. ۲۳زین چنین امداد دل پر فن شودبجهد از دل چشم هم روشن شود
24. ۲۴زانک نور از دل برین دیده نشستتا چو دل شد دیدهٔ تو عاطلست
25. ۲۵دل چو بر انوار عقلی نیز زدزان نصیبی هم بدو دیده دهد
26. ۲۶پس بدان کاب مبارک ز آسمانوحی دلها باشد و صدق بیان
27. ۲۷ما چو آن کره هم آب جو خوریمسوی آن وسواس طاعن ننگریم
28. ۲۸پی‌رو پیغمبرانی ره سپرطعنهٔ خلقان همه بادی شمر
29. ۲۹آن خداوندان که ره طی کرده‌اندگوش فا بانگ سگان کی کرده‌اند