1. ۱آن زنی هر سال زاییدی پسربیش از شش مه نبودی عمرور
2. ۲یاسه مه یا چار مه گشتی تباهناله کرد آن زن که افغان ای اله
3. ۳نه مهم بارست و سه ماهم فرحنعمتم زوتر رو از قوس قزح
4. ۴پیش مردان خدا کردی نفیرزین شکایت آن زن از درد نذیر
5. ۵بیست فرزند این‌چنین در گور رفتآتشی در جانشان افتاد تفت
6. ۶تا شبی بنمود او را جنتیباقیی سبزی خوشی بی ضنتی
7. ۷باغ گفتم نعمت بی‌کیف راکاصل نعمتهاست و مجمع باغها
8. ۸ورنه لا عین رات چه جای باغگفت نور غیب را یزدان چراغ
9. ۹مثل نبود آن مثال آن بودتا برد بوی آنک او حیران بود
10. ۱۰حاصل آن زن دید آن را مست شدزان تجلی آن ضعیف از دست شد
11. ۱۱دید در قصری نبشته نام خویشآن خود دانستش آن محبوب‌کیش
12. ۱۲بعد از آن گفتند کین نعمت وراستکو بجان بازی به جز صادق نخاست
13. ۱۳خدمت بسیار می‌بایست کردمر ترا تا بر خوری زین چاشت‌خورد
14. ۱۴چون تو کاهل بودی اندر التجاآن مصیبتها عوض دادت خدا
15. ۱۵گفت یا رب تا به صد سال و فزوناین چنینم ده بریز از من تو خون
16. ۱۶اندر آن باغ او چو آمد پیش پیشدید در وی جمله فرزندان خویش
17. ۱۷گفت از من کم شد از تو گم نشدبی دو چشم غیب کس مردم نشد
18. ۱۸تو نکردی فصد و از بینی دویدخون افزون تا ز تب جانت رهید
19. ۱۹مغز هر میوه بهست از پوستشپوست دان تن را و مغز آن دوستش
20. ۲۰مغز نغزی دارد آخر آدمییکدمی آن را طلب گر زان دمی