1. ۱خواجه از دورش بدید و خیره مانداز تحیر اهل آن ده را بخواند
2. ۲راویهٔ ما اشتر ما هست اینپس کجا شد بندهٔ زنگی‌جبین
3. ۳این یکی بدریست می‌آید ز دورمی‌زند بر نور روز از روش نور
4. ۴کو غلام ما مگر سرگشته شدیا بدو گرگی رسید و کشته شد
5. ۵چون بیامد پیش گفتش کیستیاز یمن زادی و یا ترکیستی
6. ۶گو غلامم را چه کردی راست گوگر بکشتی وا نما حیلت مجو
7. ۷گفت اگر کشتم بتو چون آمدمچون به پای خود درین خون آمدم
8. ۸کو غلام من بگفت اینک منمکرد دست فضل یزدان روشنم
9. ۹هی چه می‌گویی غلام من کجاستهین نخواهی رست از من جز براست
10. ۱۰گفت اسرار ترا با آن غلامجمله وا گویم یکایک من تمام
11. ۱۱زان زمانی که خریدی تو مراتا به اکنون باز گویم ماجرا
12. ۱۲تا بدانی که همانم در وجودگرچه از شبدیز من صبحی گشود
13. ۱۳رنگ دیگر شد ولیکن جان پاکفارغ از رنگست و از ارکان و خاک
14. ۱۴تن‌شناسان زود ما را گم کنندآب‌نوشان ترک مشک و خم کنند
15. ۱۵جان‌شناسان از عددها فارغ‌اندغرقهٔ دریای بی‌چونند و چند
16. ۱۶جان شو و از راه جان جان را شناسیار بینش شو نه فرزند قیاس
17. ۱۷چون ملک با عقل یک سررشته‌اندبهر حکمت را دو صورت گشته‌اند
18. ۱۸آن ملک چون مرغ بال و پر گرفتوین خرد بگذاشت پر و فر گرفت
19. ۱۹لاجرم هر دو مناصر آمدندهر دو خوش رو پشت همدیگر شدند
20. ۲۰هم ملک هم عقل حق را واجدیهر دو آدم را معین و ساجدی
21. ۲۱نفس و شیطان بوده ز اول واحدیبوده آدم را عدو و حاسدی
22. ۲۲آنک آدم را بدن دید او رمیدو آنک نور مؤتمن دید او خمید
23. ۲۳آن دو دیده‌روشنان بودند ازینوین دو را دیده ندیده غیر طین
24. ۲۴این بیان اکنون چو خر بر یخ بماندچون نشاید بر جهود انجیل خواند
25. ۲۵کی توان با شیعه گفتن از عمرکی توان بربط زدن در پیش کر
26. ۲۶لیک گر در ده به گوشه یک کسستهای هویی که برآوردم بسست
27. ۲۷مستحق شرح را سنگ و کلوخناطقی گردد مشرح با رسوخ