1. ۱اندر آن وادی گروهی از عربخشک شد از قحط بارانشان قرب
2. ۲در میان آن بیابان ماندهکاروانی مرگ خود بر خوانده
3. ۳ناگهانی آن مغیث هر دو کونمصطفی پیدا شد از ره بهر عون
4. ۴دید آنجا کاروانی بس بزرگبر تف ریگ و ره صعب و سترگ
5. ۵اشترانشان را زبان آویختهخلق اندر ریگ هر سو ریخته
6. ۶رحمش آمد گفت هین زوتر رویدچند یاری سوی آن کثبان دوید
7. ۷گر سیاهی بر شتر مشک آوردسوی میر خود به زودی می‌برد
8. ۸آن شتربان سیه را با شترسوی من آرید با فرمان مر
9. ۹سوی کثبان آمدند آن طالبانبعد یکساعت بدیدند آنچنان
10. ۱۰بنده‌ای می‌شد سیه با اشتریراویه پر آب چون هدیه‌بری
11. ۱۱پس بدو گفتند می‌خواند ترااین طرف فخر البشر خیر الوری
12. ۱۲گفت من نشناسم او را کیست اوگفت او آن ماه‌روی قندخو
13. ۱۳نوعها تعریف کردندش که هستگفت مانا او مگر آن شاعرست
14. ۱۴که گروهی را زبون کرد او بسحرمن نیایم جانب او نیم شبر
15. ۱۵کش‌کشانش آوریدند آن طرفاو فغان برداشت در تشنیع و تف
16. ۱۶چون کشیدندش به پیش آن عزیزگفت نوشید آب و بردارید نیز
17. ۱۷جمله را زان مشک او سیراب کرداشتران و هر کسی زان آب خورد
18. ۱۸راویه پر کرد و مشک از مشک اوابر گردون خیره ماند از رشک او
19. ۱۹این کسی دیدست کز یک راویهسرد گردد سوز چندان هاویه
20. ۲۰این کسی دیدست کز یک مشک آبگشت چندین مشک پر بی اضطراب
21. ۲۱مشک خود روپوش بود و موج فضلمی‌رسید از امر او از بحر اصل
22. ۲۲آب از جوشش همی‌گردد هواو آن هوا گردد ز سردی آبها
23. ۲۳بلک بی علت و بیرون زین حکمآب رویانید تکوین از عدم
24. ۲۴تو ز طفلی چون سببها دیده‌ایدر سبب از جهل بر چفسیده‌ای
25. ۲۵با سببها از مسبب غافلیسوی این روپوشها زان مایلی
26. ۲۶چون سببها رفت بر سر می‌زنیربنا و ربناها می‌کنی
27. ۲۷رب می‌گوید برو سوی سببچون ز صنعم یاد کردی ای عجب
28. ۲۸گفت زین پس من ترا بینم همهننگرم سوی سبب و آن دمدمه
29. ۲۹گویدش ردوا لعادوا کار تستای تو اندر توبه و میثاق سست
30. ۳۰لیک من آن ننگرم رحمت کنمرحمتم پرست بر رحمت تنم
31. ۳۱ننگرم عهد بدت بدهم عطااز کرم این دم چو می‌خوانی مرا
32. ۳۲قافله حیران شد اندر کار اویا محمد چیست این ای بحر خو
33. ۳۳کرده‌ای روپوش مشک خرد راغرقه کردی هم عرب هم کرد را