1. ۱انبیا گفتند فال زشت و بداز میان جانتان دارد مدد
2. ۲گر تو جایی خفته باشی با خطراژدها در قصد تو از سوی سر
3. ۳مهربانی مر ترا آگاه کردکه بجه زود ار نه اژدرهات خورد
4. ۴تو بگویی فال بد چون می‌زنیفال چه بر جه ببین در روشنی
5. ۵از میان فال بد من خود ترامی‌رهانم می‌برم سوی سرا
6. ۶چون نبی آگه کننده‌ست از نهانکو بدید آنچ ندید اهل جهان
7. ۷گر طبیبی گویدت غوره مخورکه چنین رنجی بر آرد شور و شر
8. ۸تو بگویی فال بد چون می‌زنیپس تو ناصح را مثم می‌کنی
9. ۹ور منجم گویدت کامروز هیچآنچنان کاری مکن اندر پسیچ
10. ۱۰صد ره ار بینی دروغ اخترییک دوباره راست آید می‌خری
11. ۱۱این نجوم ما نشد هرگز خلافصحتش چون ماند از تو در غلاف
12. ۱۲آن طبیب و آن منجم از گمانمی‌کنند آگاه و ما خود از عیان
13. ۱۳دود می‌بینیم و آتش از کرانحمله می‌آرد به سوی منکران
14. ۱۴تو همی‌گویی خمش کن زین مقالکه زیان ماست قال شوم‌فال
15. ۱۵ای که نصح ناصحان را نشنویفال بد با تست هر جا می‌روی
16. ۱۶افعیی بر پشت تو بر می‌روداو ز بامی بیندش آگه کند
17. ۱۷گوییش خاموش غمگینم مکنگوید او خوش باش خود رفت آن سخن
18. ۱۸چون زند افعی دهان بر گردنتتلخ گردد جمله شادی جستنت
19. ۱۹پس بدو گویی همین بود ای فلانچون بندریدی گریبان در فغان
20. ۲۰یا ز بالایم تو سنگی می‌زدیتا مرا آن جد نمودی و بدی
21. ۲۱او بگوید زآنک می‌آزرده‌ایتو بگویی نیک شادم کرده‌ای
22. ۲۲گفت من کردم جوامردی بپندتا رهانم من ترا زین خشک بند
23. ۲۳از لئیمی حق آن نشناختیمایهٔ ایذا و طغیان ساختی
24. ۲۴این بود خوی لئیمان دنیبد کند با تو چو نیکویی کنی
25. ۲۵نفس را زین صبر می‌کن منحنیشکه لئیمست و نسازد نیکویش
26. ۲۶با کریمی گر کنی احسان سزدمر یکی را او عوض هفصد دهد
27. ۲۷با لئیمی چون کنی قهر و جفابنده‌ای گردد ترا بس با وفا
28. ۲۸کافران کارند در نعمت جفاباز در دوزخ نداشان ربنا