1. ۱انبیا گفتند نومیدی بدستفضل و رحمتهای باری بی‌حدست
2. ۲از چنین محسن نشاید ناامیددست در فتراک این رحمت زنید
3. ۳ای بسا کارا که اول صعب گشتبعد از آن بگشاده شد سختی گذشت
4. ۴بعد نومیدی بسی اومیدهاستاز پس ظلمت بسی خورشیدهاست
5. ۵خود گرفتم که شما سنگین شدیتقفلها بر گوش و بر دل بر زدیت
6. ۶هیچ ما را با قبولی کار نیستکار ما تسلیم و فرمان کردنیست
7. ۷او بفرمودستمان این بندگینیست ما را از خود این گویندگی
8. ۸جان برای امر او داریم ماگر به ریگی گوید او کاریم ما
9. ۹غیر حق جان نبی را یار نیستبا قبول و رد خلقش کار نیست
10. ۱۰مزد تبلیغ رسالاتش ازوستزشت و دشمن‌رو شدیم از بهر دوست
11. ۱۱ما برین درگه ملولان نیستیمتا ز بعد راه هر جا بیستیم
12. ۱۲دل فرو بسته و ملول آنکس بودکز فراق یار در محبس بود
13. ۱۳دلبر و مطلوب با ما حاضرستدر نثار رحمتش جان شاکرست
14. ۱۴در دل ما لاله‌زار و گلشنیستپیری و پژمردگی را راه نیست
15. ۱۵دایما تر و جوانیم و لطیفتازه و شیرین و خندان و ظریف
16. ۱۶پیش ما صد سال و یکساعت یکیستکه دراز و کوته از ما منفکیست
17. ۱۷آن دراز و کوتهی در جسمهاستآن دراز و کوته اندر جان کجاست
18. ۱۸سیصد و نه سال آن اصحاب کهفپیششان یک روز بی اندوه و لهف
19. ۱۹وانگهی بنمودشان یک روز همکه به تن باز آمد ارواح از عدم
20. ۲۰چون نباشد روز و شب یا ماه و سالکی بود سیری و پیری و ملال
21. ۲۱در گلستان عدم چون بی‌خودیستمستی از سغراق لطف ایزدیست
22. ۲۲لم یذق لم یدر هر کس کو نخوردکی بوهم آرد جعل انفاس ورد
23. ۲۳نیست موهوم ار بدی موهوم آنهمچو موهومان شدی معدوم آن
24. ۲۴دوزخ اندر وهم چون آرد بهشتهیچ تابد روی خوب از خوک زشت
25. ۲۵هین گلوی خود مبر هان ای مهاناین‌چنین لقمه رسیده تا دهان
26. ۲۶راههای صعب پایان برده‌ایمره بر اهل خویش آسان کرده‌ایم