1. ۱شه چو عجز آن حکیمان را بدیدپابرهنه جانب مسجد دوید
2. ۲رفت در مسجد سوی محراب شدسجده‌گاه از اشکِ شه پُر آب شد
3. ۳چون به خویش آمد ز غَرقاب فناخوش زبان بگشاد در مدح و دعا
4. ۴کای کمینه بخشِشَت مُلک جهانمن چه گویم چون تو می‌دانی نهان
5. ۵ای همیشه حاجت ما را پناهبار دیگر ما غلط کردیم راه
6. ۶لیک گفتی گرچه می‌دانم سِرَتزود هم پیدا کُنَش بر ظاهرت
7. ۷چون برآورد از میانِ جان خروشاندر آمد بحرِ بخشایش به جوش
8. ۸در میان گریه خوابش دَر رُبوددید در خواب او که پیری رو نمود
9. ۹گفت ای شه مژده، حاجاتت رواستگر غریبی آیدت فردا، ز ماست
10. ۱۰چونکه آید او حکیمی حاذقستصادقش دان کو امین و صادقست
11. ۱۱در علاجَش سِحرِ مطلق را ببیندر مزاجش قدرتِ حق را ببین
12. ۱۲چون رسید آن وعده‌گاه و روز شدآفتاب از شرق اخترسوز شد
13. ۱۳بود اندر منظره شه مُنتظرتا ببیند آنچه بنمودند سِر
14. ۱۴دید شخصی کاملی پُر مایه‌ایآفتابی درمیانِ سایه‌ای
15. ۱۵می‌رسید از دور مانند هلالنیست بود و هست بر شکلِ خیال
16. ۱۶نیست‌وش باشد خیال اندر روانتو جهانی بر خیالی بین روان
17. ۱۷بر خیالی صلحشان و جنگشانوز خیالی فخرشان و ننگشان
18. ۱۸آن خیالاتی که دام اولیاستعکسِ مه‌رویانِ بُستانِ خداست
19. ۱۹آن خیالی که شه اندر خواب دیددر رخ مهمان همی آمد پدید
20. ۲۰شه به جای حاجبان فا‌ پیش رفتپیش آن مهمانِ غیبِ خویش رفت
21. ۲۱هر دو بحری‌ آشنا آموختههر دو جان بی‌دوختن بر‌دوخته
22. ۲۲گفت معشوقم تو بودستی نه آنلیک کار از کار خیزد در جهان
23. ۲۳ای مرا تو مصطفی من چو عُمَراز برای خدمتت بندم کمر