1. ۱گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شدچو زشت بود به صورت به خوی زشت فزون شد
2. ۲چون دل سیاه بد و قلب کوره دید و سیه شدچو قازغان تهی بد به کنج خانه نگون شد
3. ۳چو ژیوه بود به جنبش نبود زنده اصلینمود جنبش عاریه بازرفت و سکون شد
4. ۴نیافت صیقل احمد ز کفر بولهب ار چهز سرکشی و ز مکرش دلش قنینه خون شد
5. ۵فروکشم به نمد در چو آینه رخ فکرتچو آینه بنمایم کی رام شد کی حرون شد
6. ۶منم که هجو نگویم به جز خواطر خود راکه خاطرم نفسی عقل گشت و گاه جنون شد
7. ۷مرا درونه تو شهری جدا شمر به سر خودبه آب و گل نشد آن شهر من به کن فیکون شد
8. ۸سخن ندارم با نیک و بد من از بیرونکه آن چه کرد و کجا رفت و این ز وسوسه چون شد
9. ۹خموش کن که هجا را به خود کشد دل نادانهمیشه بود نظرهای کژنگر نه کنون شد