1. ۱محفل افروز جهان باز در ایوان حملعلم شعشعه افراخت چو زرین مشعل
2. ۲وقت آن شد که حریفان بگلستان آیندچون گل و غنچه قدح در کف و مینا به بغل
3. ۳شب مرغان چمن را سحر آمد که چمناز گل و لاله برافروخت چراغ و مشعل
4. ۴شد از آن باده که در ساغرشان ریخت بهارچشم رندان قدح نوش چو نرگس اشهل
5. ۵بهر تسخیر پریزاد گل و لاله زمینکرده از دایره چرخ مکان در مندل
6. ۶زورق محنت و اندوه فرو رفت به گلکشتی خوشدلی و عیش برآمد زوحل
7. ۷لاله پوشید بهر کوه لباس اطلسسبزه گسترد بهر بادیه فرش مخمل
8. ۸کام‌ها بسکه پر از شهد طرف شد چه عجبنیش هم نوش شود دردم زنبور عسل
9. ۹شد ز پرواز دم ابر بهاران صافیهر کف خاک چو آئینه تار از صیقل
10. ۱۰موسم مستی و عشرت شد و کردند مقامبا دل شاد تر از خاطر ارباب دول
11. ۱۱سبز نوشان همه چون سرو به پیرامن جویباده نوشان همه چون سبزه بگر منهل
12. ۱۲رندو میخواره و بلبل گره خاموشیاز لب خویش گشودند در انشای غزل
13. ۱۳آن به توصیف خرابات بوجه احسناین بتعریف گلستان بطریق اجمل
14. ۱۴دهر خوش خرمی داشت به طالع کامسالرفت تا باد بهاری وزد افشاند اول
15. ۱۵لاله در دامن کهسار ز اخگر صدکوهژاله در ساحت گلزار ز گوهر صد تل
16. ۱۶شد هوا بسکه ملایم زدم ابر بهارچه عجب کز اثر نرمی او گردد حل
17. ۱۷عقدهای دل عشاق که مانند صدفبود از سختی طالع همه مالاینحل
18. ۱۸شد محلی بحلل باغ و گل و لاله شدندهر دو مشغول باین مشغله از هر مشغل
19. ۱۹آن به تهلیل حلی بند جهان جل جلالاین بتسبیح خداوند جهان عزوجل
20. ۲۰می بخور خوش بزی امروز که میخواران راشیشه باده بگلزار بر آمد ز بغل
21. ۲۱حال آن به که تو هم باده‌خوری و نخوریبیش از این عصه ماضی و غم مستقبل
22. ۲۲لاله با این همه رنگ و همه آب و همه تابکه چوآتش علم افراخت ببالای کتل
23. ۲۳هست بیقدرتر از ذره اگر بر سر کوهبعد از این مهر جهانتاب فروزد مشعل
24. ۲۴شاهد باغ بدینگونه که آراسته کردخویشتن را ز گل و لاله و نسرین بحلل
25. ۲۵چه عجب دیده یک بین ز خدا خواهد اگرشود از بهر تماشای گلستان احول
26. ۲۶جلوه‌گر شد بنظرها ز دم گرم بهارز اخگر لاله و گل همچو فروزان مشعل
27. ۲۷چه نشیب و چه فراز و چه بیابان و چه کوهچه زمین و چه زمان و چه مکان و چه محل
28. ۲۸خواست نقاش قضا وصف چمن را بنددنقش بر صفحه ایام قدر گفت اول
29. ۲۹چرخ در کاسه فیروزه‌ای خویش کندبسر انگشت زر مهر درخشان را حل
30. ۳۰در میان تیرگی و آئینه و گلشن رادوری افتاد بدانگونه که گردون بمثل
31. ۳۱میسزد گوید اگر نیست ز یکدیگرشاناین قدر فاصله شام ابد صبح ازل
32. ۳۲بسکه رفت از دم جان‌بخش نسیم گلشنعلت از جسم جهان همچو غش از سیم دغل
33. ۳۳بی‌مسیحا همه رستند مریضان ز امراضبی‌مداوا همه جستند علیلان ز علل
34. ۳۴گر بتعریف چمن خیل سخن‌پردازانپایه نظم رسانند باعلی ز اسفل
35. ۳۵وصف گلزار بدان‌گونه که باید چه عجبکه مفصل نشود گفته و ماند مجمل
36. ۳۶شهر تنگ است برندان قدح نوش چسانسر بصحرا نگذارند به آوازه جل
37. ۳۷گرشد از فیض نم ابر بهاری امروزچون درودشت پر از لاله و گل کوه و کتل
38. ۳۸گاه و بیگاه ز بس غلغله در چرخ افکندبانگ مرغ چمن و قهقهه کبک جبل
39. ۳۹نبود ار دردسرش بهر چه گردون ز شفقصبح و شام اینهمه بر ناصیه مالد صندل
40. ۴۰بسکه در دامن چرخ اشک فشانند نجومکه زمینشان نبود بهر چه امروز محل
41. ۴۱در ریاض فلک از سیم سرشک انجمنمیکند کاه‌کشان جلوه سیمین جدول
42. ۴۲بلبل مست که گلشن ز نوایش پرشورشد بدانگونه که از قهقه کبک جبل
43. ۴۳نکند جان بتن مرده چرا نغمه اوکه بود زمزمه‌اش نعت نبی مرسل
44. ۴۴خسرو کشور لولاک محمد(ص) که نهادایزدش تاج رسالت بسر از روز ازل
45. ۴۵پادشاه مدنی شاهسوار مکیراسخ دین مبین ناسخ ادیان و ملل
46. ۴۶خواهد ار خانه پرشور جهان رازایشکه شود چون دل بی‌وسوسه خالی ز خلل
47. ۴۷در ره حکم قدر پای قضا لنگ شودبر سر امر قضا دست قدر گردد شل
48. ۴۸نور او را نه بدایت نه نهایت باشدکه بود نور خداوند جهان عزوجل
49. ۴۹ز اولش هیچ مپرس آنچه ندارد آخرزآخرش هیچ مگو آنچه ندارد اول
50. ۵۰از غلامان در او که بود پایه شأناز علو طعنه زن پایه شاهان اجل
51. ۵۱کرسی جاه سیه چرده غلامی باشدهفتمین قبه که باشد ز ازل جای زحل
52. ۵۲ای دلت آینه شاهد یکتای ازلهرکه جویای خداگشت ترا جست اول
53. ۵۳بود ظلمتگده محفل عالم زان پیشکه شود مهر جهانتاب تو سرگرم عمل
54. ۵۴ناگهان نور تو از غیب درخشید و زدودزنگ از آئینه تاریک جهان چون صیقل
55. ۵۵شب معراج که بهر قدمت خلوت دوستهمچو فردوس برین گشت مزین بحلل
56. ۵۶آنچه در پرده اسرار نهان بود ایزدگفت در گوشت الی آخره من اول
57. ۵۷انبیا را که ببرج شرف افراخته شدعلم شعشعه چون مهر در ایوان حمل
58. ۵۸همه نورند ولی نسبتشان هست بتونسبت ذره و خورشید و چراغ و مشعل
59. ۵۹سرکوی تو بهشت است که یابند در اوعاشقان چاشنی صحبت معشوق ازل
60. ۶۰نه بهشتی که برای دل زاهد آنجاجوئی از شیر روان باشد و جوئی ز عسل
61. ۶۱چیست جز حاصل بیحاصل اعدای تراحاصل از مزرع ایام که این قوم دغل
62. ۶۲در همه عمر محالست که گیرند و خورندگل ز گلزار امید و ثمر از باغ امل
63. ۶۳تاج و تخت جم و کی پیش گدایان تو چیستکاندران خطه که سلطان توئی ای میراجل
64. ۶۴نکند در نظر همت موران حقیرخرمن هر دو جهان جلوه مشتی خردل
65. ۶۵برنیاید ز کسی وصف سخای تو که هستای تو در جود ز صد حاتم طائی اکمل
66. ۶۶وقت احسان تو یک قطره چه دریا چه غدیرگاه انعام تو یک ذره چه اکثر چه اقل
67. ۶۷دانی از مصلحت کار که کردند بهمسربسر تلخی و شیرینی ایام بدل
68. ۶۸تا قیامت عجبی نیست که یابد هر کامطعم حنظل ز شکر طعم شکر از حنظل
69. ۶۹خواهد ار لطف تو از لشکر یاجوج فنادر جهان سد بقا را نرسد هیچ خلل
70. ۷۰به کمانخانه هم از نیمه ره برگرددناو کی گر جهد از شست کماندار اجل
71. ۷۱پی تبدیل هم آید به نشیب و بفرازگر رود حکم تو در باغ جهان چون جدول
72. ۷۲چه عجب در ره پرپست و بلند گیتیکه هر اسفل شود اعلی و هر اعلی اسفل
73. ۷۳دست لطف ار نکنی بهر شفاعت بیرونز آستین روز جزا نزد خداوند ازل
74. ۷۴زاهد از زهد نه بیند برو عابد ز صلاحعالم از علم نچیند گل و عامل ز عمل
75. ۷۵هرکه بر گیردش از خاک مذلت لطفستای بامداد تو وارسته ذلیلان ز ذلل
76. ۷۶در دم از رفعت اقبال زند چون گیوانرایت شوکت و شان بر سر این هفت کتل
77. ۷۷نیست ممکن که ز دور فلک و سیر نجومکار آسودگی خصم تو باید فیصل
78. ۷۸مگرش خار اجل پنجه زند در دامنمگرش نیشتر مرگ گشاید اکحل
79. ۷۹بهر آسایش ابنای زمان گر خواهیکه شود منتظم اوضاع جهان مختل
80. ۸۰گردد این عرصه که هرگز نبود پرآشوبهم پر از صلح و صفا هم تهی از جنگ و جدل
81. ۸۱دیده و خوانده‌ام از دفتر ارباب سخنچه حدیث نو و چه کهنه و چه مستعمل
82. ۸۲زآن میان خاصه نعت تو بود نکهت فیضندهد رایحه لاله و گل فوم و بصل
83. ۸۳من که باشم خود وانگاه چه باشد سخنمتا شوم مدح‌سراحی تو باین لیت و لعل
84. ۸۴که بوادی ثنای تو صد افلاطون راپای اندیشه بود با همه سرعت ارجل
85. ۸۵سرو را تاج ورا دادستان داد گراکه شود حل ز تو هر عقده مالاینحل
86. ۸۶منم آن سوخته کز آتش آهم هر دممیکشد سر بفلک دود چه دود مشعل
87. ۸۷دود آهم نرود چون سوی گردون که پر استزاخگر داغ دلم همچو فروزان منقل
88. ۸۸نیزه‌ای بسکه از آهم بکف هر کوکبشب نماید ز فلک همچو علم از سرتل
89. ۸۹هیچ فرقش نگذارد ز سماک رامحدیده هر که فتد سوی سماک اعزل
90. ۹۰روزگاریست که از سیل غم و دور سپهردر ثنای طرب و عشرتم افکنده خلل
91. ۹۱این جفا پیشه که هست از پی استیصالممپسند اینکه جفایش کندم مستأصل
92. ۹۲بستان دادم ازو اول و آنگاه بدهکامهای دلم از لطف بوجهی اجمل
93. ۹۳وقت آنستکه مشتاق کنی آرایشگوش خویش از گهر نکته ماقل و دل
94. ۹۴بیش از این نیست روا طول سخن کین رشتهبسی از رشته طول امل آمد اطول
95. ۹۵روی آلوده به خاک در او رو سویشکن دگر باره بعنوان خطاب و اول
96. ۹۶همه تن گریه و زاری شو و آنگاه برآرزآستین بهر دعا دست که تنگست محل
97. ۹۷دشمنت را که درین میکده از شیشه چرخنیست در جام روا غیر می تلخ اجل
98. ۹۸تا فلک را مه و مهرند دو چشم نگرانآسمان کج نگرد جانب او چون احول
99. ۹۹دوستدار تو که در گلشن گیتی گردداز گل مهر تو لبریز دلش جیب و بغل
100. ۱۰۰زآستان تو که باشد ز فلک بالاترهر زمان آیه لطفی شود او را منزل