1. ۱می‌کشد شوقم عنان باد این کشش در ازدیادتا شود تنگ عزیمت تنگ بر خنگ مراد
2. ۲گر چو من افتاده‌ای زان جذبه آگاهم که اوهودج خاک گران جنبش نهد بر دوش باد
3. ۳ای عماری کش به زور میل او بازم گذارکاین عماری ساربان بر ناقه نتواند نهاد
4. ۴با توجه یار شو ای بخت و در راهم فکنکاین گره از کار من یک دست نتواند گشاد
5. ۵نی تحرک ممکن است و نی سکون زا من که هستضعفم اندر ازدیاد و شوقم اندر اشتداد
6. ۶چند چون بی‌تمشیت بی‌اعتماد است ای فلکاز تو امداد از من استمداد و از بخت اجتهاد
7. ۷در چه وادی در سبیل رشحه بخش سلسبیلدافع سوز جحیم و شافع روز معاد
8. ۸شاه تخت ارتضا یعنی سمی مرتضیسبط جعفر اشرف ذریه موسی‌الرضا
9. ۹آفتاب بی‌زوال آسمان داد و دیننور بخش هفتمین اختر امام هشتمین
10. ۱۰آن که سایند از برای رخصت طوف درشسروران بر خاک پای حاجیان اوجبین
11. ۱۱آن که بوسند از شرف تا دامن آخر زمانپادشاهان آستان روبان او را آستین
12. ۱۲وقت تحریر گناه دوستان او عجبگر بجنبد خامه در دست کرام‌الکاتبین
13. ۱۳بهر دفع ساحران چون قم به اذن‌الله گفتشیر نقش پرده از جاجست چون شیر عرین
14. ۱۴تا به کار آید به کار زائران در راه اوهست دائم پشت خنک آسمان در زیر زین
15. ۱۵رشک آن گنج دفین کش خاک شهد مدفن استاز زمین تا آسمان است آسمان را بر زمین
16. ۱۶ای معظم کعبه‌ات را عرش اعظم آستانبر جناب اعظمت ناموس اکبر پاسبان
17. ۱۷آن که کار عاصیان از سعی خدام تو ساختمغفرت را کامران از رحمت عام تو ساخت
18. ۱۸طول ایام شفاعت کم نبود اما خدابیشتر کار گنه‌کاران در ایام تو ساخت
19. ۱۹چون برم در سلک مخلوقات نامت را که حقبرترین نام‌های خویش را نام تو ساخت
20. ۲۰کرد چون بخت بلند اقدام در تعظیم عرشافسرش را حیله بند از خاک اقدام تو ساخت
21. ۲۱آفتاب از غرفهٔ‌خاور چو بیرون کرد سرروی خود روشن ز نور شرفه بام تو ساخت
22. ۲۲آن که خوان عام روزی می‌کشد از لطف خاصانس و جان را ریزه‌خوار خوان انعام تو ساخت
23. ۲۳مغفرت طرح بنای عفو افکند از ازللطف غفارش تمام اما به تمام تو ساخت
24. ۲۴در تسلی کاری ذات شفاعت خواه تومغفرت را بسته حق در کار بر درگاه تو
25. ۲۵ای نسیم رحمتت برقع کش از روی بهشتعاصیان از جذبهٔ لطفت روان سوی بهشت
26. ۲۶بوی مهرت هر که را ناید ز ذرات وجوداز نسیم مغفرت هم نشنود بوی بهشت
27. ۲۷جای آن کافر که در میزان نهندش حب تودوزخی باشد که باشد هم ترازوی بهشت
28. ۲۸گر نباشد در کفت جام سقیهم ربهمهیچ کس لب تر نسازد بر لب جوی بهشت
29. ۲۹رحمتت گر دل به جانبداری دوزخ نهددر دل افروزی زند پهلو به پهلوی بهشت
30. ۳۰پیش از این مدح ای شه همت بلندان جهانبود پایم کوته از طوف سر کوی بهشت
31. ۳۱حالیم پیوسته سوی خود اشارت می‌کنندحوریان دلکش پیوسته ابروی بهشت
32. ۳۲بخت کو تا آیم و در آستانت جا کنمرو به جنت پشت بر دنیا و ما فیها کنم
33. ۳۳ای گدایان تو شاهان سریر سروریبی‌نیاز بر درت ناز این به شغل چاکری
34. ۳۴وی به جاروب زرافشان روضه‌ات را خاکروبخسرو زرین درفش نور بخش خاوری
35. ۳۵سکهٔ حکمت نمایان‌تر زدند از سکه‌هاداورت چون داد در ملک ولایت داوری
36. ۳۶در ره دین علم منصور گشت آخر که یافتمنصب حکم نبوت بر امامت برتری
37. ۳۷وین امامت ورنه زین بستست بر رخش که عقلهمعنان می‌بیندش با رتبهٔ پیغمبری
38. ۳۸گر کمال احمدی لالم نکردی گفتمیاکمل از پیغمبرانت در ره دین پروری
39. ۳۹ای به بویت کرده در غربت طواف تربتتجملهٔ اصناف ملک با مردم حور و پری
40. ۴۰چون به من نوبت رساند بخت فرصت جوی منحسبته لله دست رد منه بر روی من
41. ۴۱ای درست از صدق بیعت با تو پیمان همهسکه‌دار از نقش نامت نقد ایمان همه
42. ۴۲حال بیماران عصیان است زار اما ز تویک شفاعت می‌تواند کرد درمان همه
43. ۴۳رشحه‌ای گر ریزی ای ابر عطا بر بندگاننخل آزادی برآرد سر ز بستان همه
44. ۴۴می‌گریزد آفت از انس و ملک زآن رو که هستدر زمین و اسمان حفظت نگهبان همه
45. ۴۵سنگ رحمت در ترازوی شفاعت چون نهیآید از کاهی سبک‌تر کوه عصیان همه
46. ۴۶کارم آن گه راست کن شاها که از بار گناهپشت طاقت خم کند شاهین میزان همه
47. ۴۷بر قد آن مرقد پرنور جان خواهم فشاندای فدای مرقدت جان من و جان همه
48. ۴۸هرکه جان خویش در راه تو می‌سازد نثارتا ابد باقی مهر توست با جانش چه کار
49. ۴۹در گناه هر که عفوت خویش را بانی کندایمنش در ظل خویش از قهر ربانی کند
50. ۵۰خواهد ار اجر عبوری بردرت مور ذلیلایزدش شاهنشه ملک سلیمانی کند
51. ۵۱صد جهانبانش به دربانی رود هر پادشهکز پی دربانیت ترک جهانبانی کند
52. ۵۲گر کند عالم ضمیرت را به جای آفتابشام ظلمانیش کار صبح نورانی کند
53. ۵۳نیست چون کنه تو را جز علم سبحانی محیطدخل در ادراک آن کی فهم انسانی کند
54. ۵۴دانشت را گر گماری در مسائل بر عقولعقل اول اعتراف اول به نادانی کند
55. ۵۵عقل خائف زین نکرد آن رخش کز بیم منیکاندر اوصاف تو زین برتر سخن‌رانی کند
56. ۵۶وهم بر دل رفت و بر یک ناقه بستد از خود سریمحمل شان تو را با هودج پیغمبری
57. ۵۷ای تفوق جسته بر هفت آسمان جای شماعرش این نه زینه منظر فرش ماوای شما
58. ۵۸چرخ اطلس نیز شد مانند کرسی پرنجوماز نشان نعل رخش عرش فرسای شما
59. ۵۹چیست ماروبین خم گردون دوال کهکشانگرنه دوران می‌زند کوس تولای شما
60. ۶۰نور گردون شد یکی صد بس که بر افلاک بردپردهٔ چشم فلک خاک کف پای شما
61. ۶۱با وجود بی‌قصوری چون زر بی‌سکه استخط فرمان قضا موقوف طغرای شما
62. ۶۲می‌تواند ساخت هم سنگ ثواب خافقینجرم امروز مرا در خواه فردای شما
63. ۶۳صبح محشر هم نباشد در خمار آلوده‌ایگر بود شام اجل مست تمنای شما
64. ۶۴هرکه در خاک لحد خوابد ازین می‌نشه ناکایزدش مست می غفران برانگیزد ز خاک
65. ۶۵ای محیط نه فلک یک قطره پرگار تو رابا قیاس ما چکار اندیشه کار تو را
66. ۶۶کرده بازوی قدر در کفهٔ میزان خویشمایهٔ زور آزمائی بار مقدار تو را
67. ۶۷هر نفس با صد جهان جان بر تو نتواند شمردقدرت از امکان فزون باید خریدار تو را
68. ۶۸چون تصور کرده بازار خدا را کج رویکز ضلالت داشت با خود راست آزار تو را
69. ۶۹سوز جاوید هزاران دوزخ اندر یک نفسبس نباشد در جزاخصم جفا کار تو را
70. ۷۰تاک را افتاده تاب اندر رگ جان تا عنبکرده تلخ از زهر عناب شکر بار تو را
71. ۷۱بیخ تاک از خاک کندی قهر ربانی اگراندکی مانع ندیدی حلم بسیار تو را
72. ۷۲تابه تلبیس عنب بادامت اندر خواب شدخواب در چشم محبان تا ابد نایاب شد
73. ۷۳ای وجودت در جهان افرینش بی‌مثالآفرین گوینده برذات جلیل ذوالجلال
74. ۷۴خالق است ایزد تو مخلوقی ولی از فوق و تحتچون شریک اوست شبهت ممتنع مثلث محال
75. ۷۵بهر استدعای خدمت قدسیان استاده‌اندصف صف اندر بارگاهت لیک رد صف نعال
76. ۷۶با وجود انبیا الا صف آرای رسلبا وجود اولیا الا سرو سرخیل آل
77. ۷۷در سراغ مثل و شبهت بار تفتیش عبثعقل جازم شد که بردارد ز دوش احتمال
78. ۷۸جان فدای مشهد پاکت که پنداری به آنکرده است آب و هوا از روضهٔ خلد انتقال
79. ۷۹هم فضایش یا ربا نزهت ز فرط خرمیهم هوایش دال بر صحت ز عین اعتدال
80. ۸۰عرصه چون شد تنگ در ما نحن وفیه آن به که مناز مکان بندم زبان و از مکین گویم سخن
81. ۸۱گرچه گردون را به بالا خرگه والا زدندخرگه قدر تو را بالاتر از بالا زدند
82. ۸۲جلوگاهت عرش اعلا بود از آن بارگاهدر جوار بارگاه تخت او ادنی زدند
83. ۸۳در امامت هشتمین نوبت که مخصوص تو بودعرشیان بر بام این نه گنبد مینا زدند
84. ۸۴خاتمی کایزد بر آن نام ولی خود نگاشتنام نامی تو صورت بست از آن هر جا زدند
85. ۸۵گرچه در ملک امامت سکه یکسان شد رقمبر سر نام تو الا بهر استثنا زدند
86. ۸۶ای که بر نقد طوافت سکهٔ هفتاد حجاز حدیث نقد رخشان سکهٔ بطحا زدند
87. ۸۷دین پناها گرچه یک نوبت به نام بنده نیزاز طوافت نوبت این دولت عظمی زدند
88. ۸۸چشم آن دارم که دولت باز رو در من کندبار دیگر چشم امید مرا روشن کند
89. ۸۹ای به شغل جرم بخشی گرم دیوان شمامغفرت را گوش بخشایش به فرمان شما
90. ۹۰عاصیان را در تنت از مژدهٔ جانی نو که هستدوزخ اندر حال نزع از ابر احسان شما
91. ۹۱طبع کاه و کهربا دارند در قانون عقلدست امید گنه‌کاران و دامان شما
92. ۹۲پادشاها آن که فرمایندهٔ این نظم شدیعنی آصف مسند جم جاه سلمان شما
93. ۹۳از سپهر طبع خویش و صد سخندان دگراز ثنا ایات نازل گشت در شان شما
94. ۹۴آن چه خود کرده است در انشای این نظم بلندکس نخواهد کرد از مدحت سرایان شما
95. ۹۵من که تلقین‌های غیبم همچو طوطی کرده استدر پس آیینهٔ معنی ثنا خوان شما
96. ۹۶گوش برغیبم که در تحسین نوائی بشنوماز غریو کوس رحمت هم صدائی بشنوم
97. ۹۷بس که در مدحت بلندست اهل معنی را اساسسوده بر جیب ثنایت دامن حمد و سپاس
98. ۹۸جز ید قدرت ترازو دار نبود گر به فرضبار عظمت سر فرود آرد به میزان قیاس
99. ۹۹از صفات کبریائی آن چه دور از ذات توستنیست جز معبودی اندر دیده وقت شناس
100. ۱۰۰یا شفیع‌المذنبین تا بوده‌ام کم بوده استدر من از شعل گنه بیکار یک حس از حواس
101. ۱۰۱حالیا بردوش دارم بار یک عالم گنهدر دو عالم بیش دارم از گناه خود هراس
102. ۱۰۲محتشم را شرم می‌آید که آرد بر زبانآن چه من از لطف مخصوص تو دارم التماس
103. ۱۰۳التماس اینست کز من عفو اگر دامن کشدوز پلاس عبرتم در حشر پوشاند لباس
104. ۱۰۴عذرگویان از دلش بیرون بر اکراه منخار دامن گیر عصیان بر کنی از راه من
105. ۱۰۵صد دعا و صد درود خوش ورود خوش اداکردش رحمت فرو از بارگاه کبریا
106. ۱۰۶هر یکی از عرش آمین گو رئوس قدسیانهر یکی در عرش تحسین خوان نفوس انبیا
107. ۱۰۷خاصه سلطان الرسل با اولیای خاص خویشسیما شاه اسد سیما علی‌المرتضی
108. ۱۰۸بعد از آن از اهل بیت آن شه ایوان دینزهرهٔ زهرا لقب بنت‌النبی خیرالنسا
109. ۱۰۹پس حسن پرورده کلفت قتیل زهر قهرپس حسین آزرده گر بت شهید کربلا
110. ۱۱۰باز با سجاد و باقر صادق و کاظم که هستمقتدایان را ز چار ارکان بر این چار اقتدا
111. ۱۱۱پس نقی و عسکری بین آن مهی کز شش جهتمی‌کنند از نورشان خلق جهان کسب ضیا
112. ۱۱۲قصه کوته آن درود و آن دعا بادا تمامبر تو با تسلیم مستثنای مهدی والسلام