1. ۱باز این چه شورش است که در خلق عالم استباز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
2. ۲باز این چه رستخیز عظیم است کز زمینبی‌ نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
3. ۳این صبح تیره باز دمید از کجا کزوکار جهان و خلق جهان جمله در هم است
4. ۴گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتابکآشوب در تمامی ذرات عالم است
5. ۵گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیستاین رستخیز عام که نامش محرم است
6. ۶در بارگاه قدس که جای ملال نیستسرهای قدسیان همه بر زانوی غم است
7. ۷جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنندگویا عزای اشرف اولاد آدم است
8. ۸خورشید آسمان و زمین، نور مشرقینپروردهٔ کنار رسول خدا حسین
9. ۹کشتی‌شکست‌خوردهٔ طوفان کربلادر خاک و خون تپیدهٔ میدان کربلا
10. ۱۰گر چشم روزگار بر او فاش می‌گریستخون می‌گذشت از سر ایوان کربلا
11. ۱۱نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک-زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
12. ۱۲از آب هم مضایقه کردند کوفیانخوش داشتند حرمت مهمان کربلا
13. ۱۳بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید-خاتم، ز قحط آبْ سلیمان کربلا
14. ۱۴زان تشنگان هنوز به عَیّوق می‌رسدفریاد العطش ز بیابان کربلا
15. ۱۵آه از دمی که لشکر اعدا نکرده شرمکردند رو به خیمهٔ سلطان کربلا
16. ۱۶آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شدکز خوفِ خصم، در حرم، افغان بلند شد
17. ۱۷کاش آن زمان سرادقِ گردون، نگون شدیوین خرگه بلندستون، بی‌ستون شدی
18. ۱۸کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه-سیل سیه؛ که روی زمین، قیرگون شدی
19. ۱۹کاش آن زمان ز آه جهان‌سوز اهل بیتیک شعله، برقِ خرمنِ گردونِ دون شدی
20. ۲۰کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمانسیماب‌وارْ گویِ زمین، بی‌سکون شدی
21. ۲۱کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاکجان جهانیان همه از تن برون شدی
22. ۲۲کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکستعالم، تمامْ غرقهٔ دریای خون شدی
23. ۲۳گر انتقام آن نفتادی به روز حشربا این عمل معاملهٔ دهر چون شدی
24. ۲۴آل نبی چو دستِ تظلّم برآورندارکان عرش را به تلاطم درآورند
25. ۲۵بر خوانِ غم چو عالمیان را صلا زدنداول صلا به سلسلهٔ انبیا زدند
26. ۲۶نوبت به اولیا چو رسید، آسمان تپیدزان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند
27. ۲۷آن در که جبرئیلِ امین بود خادمش-اهل ستم، به پهلوی خیرالنسا زدند
28. ۲۸پس آتشی ز اخگرِ الماس‌ریزه‌هاافروختند و در حسن مجتبی زدند
29. ۲۹وانگه سرادقی که ملک محرمش نبودکندند از مدینه و در کربلا زدند
30. ۳۰وز تیشهٔ ستیزه در آن دشت، کوفیان-بس نخل‌ها ز گلشن آل عبا، زدند
31. ۳۱پس ضربتی کزان جگر مصطفی دریدبر حلق تشنهٔ خَلَفِ مرتضی زدند
32. ۳۲اهل حرم دریده گریبان، گشوده موفریاد بر درِ حرم کبریا زدند
33. ۳۳روح‌الامین نهاده به زانو سرِ حجابتاریک شد ز دیدن آن، چشمِ آفتاب
34. ۳۴چون خون ز حلق تشنهٔ او بر زمین رسیدجوش از زمین به ذروهٔ عرش بَرین رسید
35. ۳۵نزدیک شد که خانهٔ ایمان شود خراباز بس شکست‌ها که به ارکان دین رسید
36. ۳۶نخلِ بلندِ او، چو خسان بر زمین زدند-طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید
37. ۳۷باد، آن غبار چون به مزار نبی رساندگرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید
38. ۳۸یکباره جامه در خُمِ گردون، به نیل زد-چون این خبر به عیسیِ گردون‌نشین رسید
39. ۳۹پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش-از انبیا به حضرت روح‌الامین رسید
40. ۴۰کرد این خیالْ وهمِ غلط‌کار، کان غبار-تا دامنِ جلالِ جهان‌آفرین رسید!
41. ۴۱هست از ملال گرچه بری ذاتِ ذوالجلالاو در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال
42. ۴۲ترسم جزای قاتل او چون رقم زنندیکباره بر جریدهٔ رحمت قلم زنند
43. ۴۳ترسم کزین گناه، شفیعانِ روز حشردارند شرم کز گنه خلق دم زنند
44. ۴۴دستِ عتابِ حق، به در آید ز آستینچون اهل بیت، دست در اهل ستم زنند
45. ۴۵آه از دمی که با کفن خون‌چکان ز خاکآل علی چو شعلهٔ آتش علم زنند
46. ۴۶فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیتگلگون‌کفن، به عرصهٔ محشر قدم زنند
47. ۴۷جمعی که زد بهم صفشان شورِ کربلا-در حشر، صف‌زنان، صف محشر بهم زنند
48. ۴۸از صاحب حرم چه توقع کنند بازآن ناکسان که تیغْ به صیدِ حرم زنند؟
49. ۴۹پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل-شوید غبارِ گیسویش از آب سلسبیل
50. ۵۰روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوارخورشیدْ سربرهنه برآمد ز کوهسار
51. ۵۱موجی به جنبش آمد و برخاست کوهْ کوهابری به بارش آمد و بگریست زار زار
52. ۵۲گفتی تمامْ زلزله شد خاکِ مطمئنگفتی فتاد از حرکت چرخِ بی‌قرار
53. ۵۳عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخِ پیرافتاد در گمان که قیامت شد آشکار
54. ۵۴آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بودشد سرنگون ز بادِ مخالف، حباب‌وار
55. ۵۵جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیلگشتند بی‌عماری و محمل، شترسوار
56. ۵۶با آن که سر زد آن عمل از امّت نبیروح‌الامین ز روحِ نبی گشت شرمسار
57. ۵۷وانگه ز کوفه خیلِ الم، رو به شام کردنوعی که عقل گفت: قیامت قیام کرد!
58. ۵۸بر حربگاه چون رهِ آن کاروان فتادشور و نشور و واهمه را در گمان فتاد
59. ۵۹هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکندهم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد
60. ۶۰هرجا که بود آهویی، از دشت پا کشیدهرجا که بود طایری، از آشیان فتاد
61. ۶۱شد وحشتی که شور قیامت ز یاد رفتچون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد
62. ۶۲هرچند بر تن شهدا چشم کار کردبر زخم‌های کاری تیغ و سنان فتاد
63. ۶۳ناگاه چشم دختر زهرا در آن میانبر پیکر شریف امام زمان فتاد
64. ۶۴بی‌اختیار، نعرهٔ «هذا حسینِ» او--سر زد؛ چنانکه آتش از او در جهان فتاد
65. ۶۵پس با زبان پر گله، آن بضعهٔ بتولرو در مدینه کرد که: یا ایهاالرسول،
66. ۶۶این کشتهٔ فتاده به هامون حسین توستوین صید دست و پا زده در خون حسین توست
67. ۶۷این نخلِ تر، کز آتش جان‌سوز تشنگیدود از زمین رسانده به گردون حسین توست
68. ۶۸این ماهیِ فتاده به دریای خون که هست-زخم از ستاره بر تنش افزون، حسین توست
69. ۶۹این غرقهٔ محیطِ شهادت که روی دشت-از موجِ خون او، شده گلگون؛ حسین توست
70. ۷۰این خشک‌لب‌فتادهٔ دور از لبِ فراتکز خون او زمین شده جیحون حسین توست
71. ۷۱این شاه کم‌سپاه که با خیلِ اشک و آهخرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست
72. ۷۲این قالبِ تپان که چنین مانده بر زمینشاهِ شهیدِ ناشده‌مدفون، حسین توست
73. ۷۳چون رویْ در بقیع، به زهرا خطاب کردوحشِ زمین و مرغِ هوا را کباب کرد
74. ۷۴کای مونس شکسته‌دلان، حال ما ببینما را غریب و بی‌کس و بی‌آشنا ببین
75. ۷۵اولاد خویش را که شفیعان محشرنددر ورطهٔ عقوبت اهل جفا ببین
76. ۷۶در خُلد، بر حجابِ دو کونْ آستین‌ فشانواندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین
77. ۷۷نی نی؛ برآ چو ابر خروشان به کربلاطغیان سیل فتنه و موج بلا ببین
78. ۷۸تن‌های کشتگان همه در خاک و خون نگرسرهای سروران همه بر نیزه‌ها ببین
79. ۷۹آن سر که بود بر سرِ دوش نبی مدامیک نیزه‌اش ز دوشِ مخالفْ جدا، ببین
80. ۸۰آن تن که بود پرورشش در کنار توغلتان به خاک معرکهٔ کربلا ببین
81. ۸۱یا بضعةالرسول، ز ابن زیادْ داد!کو خاک اهل بیتِ رسالت به باد داد
82. ۸۲خاموش محتشم که دل سنگ آب شدبنیاد صبر و خانهٔ طاقت خراب شد
83. ۸۳خاموش محتشم که از این حرف سوزناکمرغ هوا و ماهی دریا کباب شد
84. ۸۴خاموش محتشم که از این شعر خون‌چکاندر دیده، اشک مستمعان، خونِ ناب شد
85. ۸۵خاموش محتشم که از این نظمِ گریه‌خیزروی زمینْ به اشک، جگرگون، کباب شد
86. ۸۶خاموش محتشم که فلک بسکه خون گریست-دریا، هزار مرتبه، گلگون‌حباب شد
87. ۸۷خاموش محتشم که به سوز تو آفتاباز آه سرد ماتمیان، ماهتاب شد
88. ۸۸خاموش محتشم که ز ذکر غم حسینجبریل را ز روی پیمبر حجاب شد
89. ۸۹تا چرخِ سفله بود، خطایی چنین نکردبر هیچ آفریده، جفایی چنین نکرد
90. ۹۰ای چرخ، غافلی که چه بیداد کرده‌ایوز کین چه‌ها درین ستم‌آباد کرده‌ای
91. ۹۱بر طعنتْ این بس است که با عترت رسول-بیداد کرده خصم و تو امداد کرده‌ای
92. ۹۲ای زادهٔ زیاد، نکردست هیچ‌گه-نمرودْ این عمل که تو شدّاد کرده‌ای!
93. ۹۳کامِ یزید داده‌ای از کشتن حسینبنگر؛ که را به قتلِ که دل‌شاد کرده‌ای
94. ۹۴بهر خسی که بارِ درخت شقاوتستدر باغِ دین، چه با گل و شمشاد کرده‌ای
95. ۹۵با دشمنان دین نتوان کرد آن چه توبا مصطفی و حیدر و اولاد کرده‌ای
96. ۹۶حلقی که سوده لعلِ لبِ خود نبی بر آنآزرده‌اش به خنجر بیداد کرده‌ای
97. ۹۷ترسم تو را دمی که به محشر برآورنداز آتش تو دود به محشر درآورند