1. ۱آن سپهر ایوانکه از بخت بلندداردش کیوان به صد اخلاص پاس / وان فلک مسند که می‌گوید ملک / پاسبان آستانش را سپاس / میرامین‌الدین محمد که آسمان / ارتفاع از شان او کرد اقتباس / وز بلندی زد سر ایوان وی / طعنهٔ کوته کمندی بر حواس / آن که دارد اطلس زر دوز چرخ / پیش فرش مجلسش قدر پلاس / وانکه دارد قبهٔ زرین مهر / پیش گل میخ درش رنگ نحاس / هم مه و ناهید را هر شام گه / روبخشت آستان او مماس / هم رخ خورشید را هر صبح دم / با در گردون اساس او مساس / در سجود آستانش چرخ را / از نهیب پاسبان در دل هراس / چون خیال منزل دقت پسند / گشت او را در دل دقت‌شناس / کرد برپا این چنین قصری که هست / آسمان یک طاقش از روی قیاس / داد ترتیب این چنین کاخی که هست / پایه‌اش را جز به اوج خور تماس / حاصل این عالی بناصورت چو بست / از خرد تاریخ او شد التماس / طبع سحرانگیز پوشانید تیز / از دو تاریخ این دو مصرع را لباس / قصر گردون طاق کیوان پاسبان / کاخ عالی پایهٔ اعلی اساس