1. ۱خسروا شاها جوان دل شهریارا سروراای جهان را عهد نو هنگامه‌ات خرم بهار / ای برای عقل پرور پایهٔ دین پروری / وی به ذات فیض گستر سایهٔ پروردگار / ای تو را در دور بر ما تحت گردون داوری / وی تو را از قدر بر مافوق گردون اقتدار / ای جهان سالار گیتی داور گردون سریر / ای فلک پرگار عالم مرکز دوران مدار / ای نصیبت سلطنت زنجیر بند معدلت / وی به دست مرحمت مشکل‌گشای روزگار / مشکلی دارم ز دست چرخ کم فرصت ولی / مشکلی آسان گشا د دست شاه کامکار / پیش ازین کز شاعری حاصل نمی‌شد یک شعیر / وز ضرورت کرده بودم شعر بافی را شعار / می‌گذشت از جمله اوقاتی ولی پیوسته بود / وام تاجر در میان و مال دیوان بر کنار / وام چون از حد گذشت و راه سودا بسته گشت / بر شکستم من وزین درهم شکست آن کار و بار / وین بتر کز حرف تحصیل آن زمان خود می‌کند / نغمهٔ خارا گذر هر لحظه بر گوشم گذار / من که تا غایت به امید خدیو نامور / قرض خواهان دگر را کرده‌ام امیدوار / چون بود حالم اگر بر سخت گیریهای دهر / نارسیده لطفی از شه در رسد تحصیلدار / کیسهٔ بی‌زر سفرهٔ بی‌نان دل ز بی‌برگی‌های دهر / نارسیده لطفی از شه در رسد تحصیلدار / کیسهٔ بی‌زر سفرهٔ بی‌نان دل ز بی‌برگی به جان / اسب بی‌جو خانهٔ بی‌گندم نفرها غصه‌خوار / کاهم اندر کاهدان نایاب‌تر از زعفران / من به رنگ زعفرانی مانده از خود شرمسار / وانگه از من گه سمان گه آریه خواهه گه چورک / نازبان فهمی که بارد از زبانش زهر مار / ای به دردت رسم اشفاق و فتوت مستمر / وی به عهدت صد انصاف و مروت استوار / بی‌قراری خاصه در شلاق افلاسی چنین / چون تواند داد شلتاقی چنین با خود قرار / مفلس و باقی ستان مال را باهم چه ربط / شاعر و تحصیلدار ترک را باهم چه کار / الحذر زان ترک یوق بیلمز که گاه بی‌زری / پیش او هرچند عذر آرند گوید زر بیار / حسبةلله شاها یا به بخشش یا به خیر / یا بوجه بیع آن درهای فرد شاهوار / کز پی مدحت ز بحر خاطر آوردم برون / کاول از غرقاب بحر دام خود بیرونم آر / گر به آن ارزم که در اصلم خریداری کنی / اصل و فرعم را بخر وآن گه به لطف خود سپار / ورنه قصد خیر کن ای قبله نزدیک و دور / وز سر من حالیا شر محصل دور دار / حیف باشد چون منی که اوقات خود در مدح تو / صرف نتواند نمود از فاقه یک جزو از هزار / گر بمانم بینی از نظمم به آن درگه روان / کاروانهای جواهر را قطار اندر قطار / ور نمانم روزگار شه بماند کانچه من / گفتم اول هم ندارد ثانی اندر روزگار / سالها ننگ از مسمی داشت اسم محتشم / وین زمان هم دارد ای دارای خورشید اشتهار / از هوای کار می‌آید ولیکن بوی این / کاندرین عهد این مسمی را شود از اسم عار / کی بود کی خسروا کز بحر طبع موج زن / کی بود کی سرو را کز ابر فیض فکر بار / بر دل جوهر شناست بشمرم در و گهر / وز کف دریا خواصت پر کنم جیب و کنار / تا پی ضبط حساب دهر باشد در جهان / سال و مه را دخل در ساعات و در برج اعتبار / بر قیاس دهر باشی ای شه صاحبقران / سالهای بی‌قیاس و قرنهای بی‌شمار