1. ۱آه کامسال اندرین بستان سرایدهر هر گل را که بهتر دید چید / واندرختی را که خوش‌تر بود پار / چرخ ناخوش خوی از بی‌خش برید / وانکه در برداشت تشریف قبول / دست مرگ اول لباس او برید / لاجرم زان پیشتر کاید ز شیب / شاه راه عمر را پایان پدید / پیک مرگ از دشت آفت بی‌محل / بر سر حافظ محمد جان رسید / وه چه حافظ آن فرید روزگار / کایزدش در عهد خود فرد آفرید / آن که بود از پرتو انفاس او / گرمی هنگامهٔ شاه شهید / وانکه دوران انتظار شغل او / از محرم تا محرم می‌کشید / واندرین ماتم سرا گل‌بانگ او / گوش حوران جنان هم می‌شنید / عندلیب روحش از بستان دهر / از صدای کوس رحلت چون رمید / بهر تاریخش یکی از غیب گفت / عندلیبی باز ازین بستان پرید