1. ۱حبذا مرز و بوم دارالمرزکه به خلد از شرف مقابل شد / چه شرف این که چون ز اقبالش / لطف پروردگار شامل شد / میر سلطان مرادخان آن جا / از سپهر وجود نازل شد / خاتم ملک کرد چون در دست / حاتم او را کمینه سایل شد / در عموم رسوم معدلتش / رسم ظلم از زمانه زایل شد / قصه کوته عروس دولت را / عقد بند آن خدیو عادل شد / بعد از آن داد ایزدش خلفی / که به عهد شباب کامل شد / چو خلف آن نتیجهٔ اقبال / کز شرف قبلهٔ قبایل شد / حضرت میرزا محمد خان / که سرو سرور اماثل شد / هم طرازندهٔ مجالس گشت / هم فروزندهٔ محافل شد / چون برای بقای نسل شریف / طبع آن مه به زهره مایل شد / زان محیط جلال هم گوهری / متوجه به سوی ساحل شد / چه گوهر آن که در بهای دو کون / قیمتش صد خزانه فاضل شد / وارث ملک میرشاهی خان / که به شاهیش دهر قایل شد / حاصل آن ماه افتاب نژاد / چون به ملک وجود واصل شد / بهر سال ولادتش گفتم / ماهی از آفتاب حاصل شد