1. ۱از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاببگرفته آستانِ تو را بر زر آفتاب
2. ۲از بهر دیدنت چو سراسیمه عاشقانگاهی ز روزن آید و گاه از در آفتاب
3. ۳گِردِ سر تو شبپره شب پر زند نه روزکز رشگ، آتشش نزند در پر آفتاب
4. ۴گر پا نهی ز خانه برون با رخ چو مهراز خانه سر به‌درنکند دیگر آفتاب
5. ۵گَردِ خجالت تو نشوید ز روی خویشگردد اگرچه ریگِ تهِ کوثر آفتاب
6. ۶از بس فشردن عرق انفعال تودر آتش ار دَوَد به‌درآید تر آفتاب
7. ۷گوئی محل تربیت باغ حسن تومعمارْ ماه بوده و برزیگر آفتاب
8. ۸آئینه نهفته در آئینه‌دان شودگیرد اگر به فرض تو را در بَر آفتاب
9. ۹از وصف جلوهٔ قد شیرین‌تحرکتبگداخت مغز در تنِ بی‌شکّر آفتاب
10. ۱۰گر ماه در رُخت به خیانت نظر کندچشمش برون کند به سرِ خنجر آفتاب
11. ۱۱نعلی ز پای رخش تو افتد اگر به رَهبوسد به صد نیاز و نهد بر سر آفتاب
12. ۱۲از رشکِ خانه‌سوزِ تو ای شمع جان‌فروزآخر نشست بر سرِ خاکستر آفتاب
13. ۱۳صورت‌نگارِ شخصِ ضمیرِ تو بوده استدر دودهٔ سر قلمش مضمر آفتاب
14. ۱۴نبود گر از مقابله‌ات بهره‌ور کز آنپیوسته چون هلال بود لاغر آفتاب
15. ۱۵در آفتاب، رنگ ز شرمِ رخت نماندمثل گلِ نچیده که مانَد در آفتاب
16. ۱۶در روز ابر و باد گر آیی برون ز فیضاز ابر، ماه بارَد و از مرمر آفتاب
17. ۱۷بهر کتاب حُسن تو بر صفحهٔ فلکمی‌بندد از اشعهٔ خود مسطر آفتاب
18. ۱۸ترتیب چون بساط نشیب و فراز چیدشد زورقِ جمال تو را لنگر آفتاب
19. ۱۹ای خامه! نیک در ظلماتِ مداد روگر ذوق آیدت به زبان خوشتر آفتاب
20. ۲۰بنگار شرحِ گفت‌ و شنیدی که می‌کندبر آسمان طراز سر دفتر آفتاب
21. ۲۱دی کرد آفتاب‌پرستی سؤال و گفت:"وقتی که داشت جلوه برین منظر آفتاب
22. ۲۲از گوهر یگانگی ار کامیاب نیستپس دارد از چه رهگذر این جوهر آفتاب؟"
23. ۲۳دادم جواب و گفتم: "ازین رهگذر که هستجاروبِ فرشِ درگهِ پیغمبر آفتاب"
24. ۲۴مهر نگین حسن تواش خواندی نه مهرکردی اگر خوشامد من باور آفتاب
25. ۲۵گر از تنورِ حُسن تو انگشت‌ریزه‌ایبر آسمان برند بچربد بر آفتاب
26. ۲۶فرداست کز طپانچهٔ حسنت به ناظرانروئی نموده چون گلِ نیلوفر آفتاب
27. ۲۷در روضه‌ای اگر بنشانی به دست خویشنخلی، شکوفه‌اش بود انجم، بر آفتاب
28. ۲۸از نقش نعل توسن جولانگرت زمینگشت آسمان و انجم آن اکثر آفتاب
29. ۲۹گنجی نهاد حُسن به نامت که بر سرشگردید طالع از دهن اژدر آفتاب
30. ۳۰در پای صولجان تو افتاد همچو گویبا آن که مهتریش بود درخور آفتاب
31. ۳۱هنگام باد، روی تو بر هر چمن که تافتگلهای زرد را همه کرد احمر آفتاب
32. ۳۲مه افسر غلامیت از سر اگر نهدهمچون زنان کند به سرش مِعجَر آفتاب
33. ۳۳بشکست سد شش جهت و در تو مه گریختچون مهره‌ای برون شده از ششدر آفتاب
34. ۳۴بهر قلاده‌های سگان تو از نجومدائم کشد به رشتهٔ زر، گوهر آفتاب
35. ۳۵نعلین خود دَهَش به تصدق که بر درتدر سجده است با سر بی‌افسر آفتاب
36. ۳۶بیند زمانه شکل دو پیکر اگر به فرضخیزد ز خواب با تو ز یک بستر آفتاب
37. ۳۷آخر زبان به حرفِ مساوات اگر چه گشتهیهات! آتشی تو و خاکستر آفتاب
38. ۳۸شب نیست کز شفق نزند ز احتساب توآتش به چنگ زهرهٔ خنیاگر آفتاب
39. ۳۹ریزد به پای امت او اشگ معذرتبر حشرگاه گرم بتابد گر آفتاب
40. ۴۰فردا شراب کوثر ازو تا کند طمعحال از هوس نهاده به کف ساغر آفتاب
41. ۴۱از حسن هست اگرچه درین شعرِ خوش‌ردیفزینت‌دِهِ سپهر فصاحت هر آفتاب
42. ۴۲کوته کنم سخن که مباد اندکی شودبی‌جوهر از قوافی کم‌زیور آفتاب
43. ۴۳سلطان بارگاه رسالت که سوده استبر خاک پاش ناصیهٔ انور آفتاب
44. ۴۴شاهِ رُسل، وسیلهٔ کل، هادیِ سُبلکز بهر نعت اوست برین منبر آفتاب
45. ۴۵یثرب‌حرم، محمدِ بطحائی، آن که هستیک بنده بر درش مه و یک چاکر آفتاب
46. ۴۶بالائیان چو خطِّ غلامی به وِی دهندخود را نویسد از همه پائین‌تر آفتاب
47. ۴۷از بنده‌زادگانْش یکی مه بود ولیماهی که باشدش پدر و مادر آفتاب
48. ۴۸نعلِ سُمِ بُراق وی آماده تا کندزر بدره‌بدره ریخته در آذر آفتاب
49. ۴۹بی‌سایه بود زان که در اوضاع معنویبود از عُلوِّ مرتبه مُشرف بر آفتاب
50. ۵۰از بهر عطرِ بارگه کبریای اوستمجمرفروز بالِ مَلَک مجمر آفتاب
51. ۵۱در جنب مُطَنجَنش تل خاکستری‌ست چرخیک اخگر اندر آن مه و یک اخگر آفتاب
52. ۵۲تا شغل بندگیش گُزید از برای خویشگردید برگزیدهٔ هفت اختر آفتاب
53. ۵۳خود را بر آسمان نهم بیند ار شودقندیل طاق درگه آن سَروَر آفتاب
54. ۵۴هر شب، پیِ شرف، ز رهِ غرب می‌بَرَدخاکِ مدینه تا به درِ خاور آفتاب
55. ۵۵جاروب زرفشان نه به دست مفاخرتدارد برای مشعلهٔ دیگر آفتاب
56. ۵۶یک ذره نور از رخ او وام کرده استاز شرق تا به غرب، ضیاگستر آفتاب
57. ۵۷شاهِ شترسوار چو لشکرکشی کندباشد پیادهٔ عقبِ لشکر آفتاب
58. ۵۸خود را اگر ز سِلکِ سپاهش نمی‌شمُردهرگز نمی‌نهاد به سر، مغفر آفتاب
59. ۵۹در کشوری که لُمعه فروشَد جمال اوباشد شبه‌فروش در آن کشور آفتاب
60. ۶۰از خاکِ نوربخش رهت این صفا و نورآورده ذره‌ذره به یکدیگر آفتاب
61. ۶۱یا سیدالرُسُل که سپهر وجود راایشان کواکب‌اند و تو دین‌پرور آفتاب
62. ۶۲یا مالک‌الاُمَم که به دعویِّ بندگیتبنوشته از مبالغه صد محضر آفتاب
63. ۶۳آن ذره است محتشم اندر پناه توکاویخته به دستِ توسُّل در آفتاب
64. ۶۴ظل هدایتش به سر افکن که ذره راره گم شود گرش نبود رهبر آفتاب
65. ۶۵تا در صف کواکب و در جنب عترتتگاهی نماید اکبر و گه اصغر آفتاب