1. ۱بر اشراف این عید و آن کامکاریمبارک بود خاصه بر شهریاری / کزین گوهر افسر سر بلندی / مهین داور کشور نامداری / معین ملل کز ازل قسمتش زد / به بخت همایون در بختیاری / قضا صولتی کاسمان سده‌اش را / کند بوسه کاری به صد خاکساری / قدر قدرتی کز صفات کمینش / یکی نام دارد سپهر اقتداری / به جنب نعالش که پایان ندراد / کجا در حسابست عالم مداری / در اطراف صیتش چو باد است پویان / بر اشراف حکمش چو آبست جاری / چو او کس نکرد از خدا بندگان هم / الا ای به خلق آیت رستگاری / به آن کبریا و شکوه و جلالت / حلیمی و بی‌کبری و بردباری / ازل تا ابد از خرابیست ایمن / بنای جلالت ز محکم حصاری / ازین هم فزون پایهٔ دولتت را / ز دارای تو عهد باد استواری / گل گلشن شهریاری علیخان / که در فیض باریست ابر بهاری / جلیل اختر برج عالی مکانی / جلی سکهٔ نقد کامل عیاری / شمارند صاحب شعوران دوران / زادنی صفاتش حکومت شعاری / ضمیریست در صبح نو عهدی او را / فرزوان تر از آفتاب نهاری / سپهر از برایش عروس جهان شد / به عقد دوام است در خواستگاری / زند ابرش اندر عنان قره هرگه / که طبعش کند میل ابرش سواری / جز این از وقارش نگویم که او را / هجائی و ذمیست گردون وقاری / طویل البقا باد عزمش که عالم / به او تا ابد دارد امیدواری / جهان داورا محتشم بندهٔ تو / که لال است در شکر نعمت گذاری / ازین نظم مقصودش اینست کورا / نه از سلک مدحت فروشان شماری / ز دنبال هم داد صد غوطه او را / نوال تو در لجهٔ شرمساری / مسازش طمع پیشه ترسم برآید / سر عزتش از گریبان خواری / به جان آفرینی که در آفرینش / تو را داد این امتیازی که داری / به بطحایئیی کایزدش خواند احمد / تو را نیز نگذاشت زان رتبه عاری / به خیبر گشائی که از خیل خاصان / تو را داد در شهر خود شهریاری / که گر بگذرانی سرم را ز گردون / و گر مغزم از کاسهٔ سر برآری / سر موئی از من نیابی تفاوت / در اخلاص و دلسوزی و جان سپاری / دعائیست بر لب یقین الاجابه / که حاجت ندارد بالحاح و زاری / بود تا تو را شیوهٔ دیوان نشینی / بود تا مرا پیشهٔ دیوان نگاری / در اوصافت ای صدر دیوان نشینان / نی کلک من باد در شهد باری