1. ۱داده فزون از فلک زیب زمان و زمینمایهٔ امن و امان میر محمد امین / آن که چو شاهنشهان آمده صاحبقران / وانکه چو فرماندهان آمده شوکت قرین / بارگه رفعتش کرد قضا چون بنا / پایهٔ اول نهاد بر فلک هفتمین / نایرهٔ مهر ازو شعلهٔ تابان شعاع / دایرهٔ چرخ ازو خاتم رخشان نگین / ای ملک الملک جود کز پی حجت خورد / کان بیسارت قسم هم بی‌مینت یمین / هر که بدامن چو گل رفته تو را آستان / ریخته چون نرگسش سیم و زر از آستین / ننگ ز خواهش بود اهل طمع را اگر / همت حاتم شود جود تو را جانشین / هست یکی در جهان از تو کرم پیشه‌تر / لیک نرنجی که نیست غیر جهان آفرین / بحر تواند زدن لاف عطا با کفت / وقت کرم گر ز موج چین نزند بر جبین / سالک راه تو را دوش فلک توشه کش / خرمن جاه تو را است ملک خوشه چین / ای به ستایش سزا زین همه مدح و ثنا / از تو من خسته را نیست توقع جز این / کز من و احوال من زمزمه‌ای بشنود / از تو و انفاس تو پادشه داد و دین / وان چه شود خواسته جایزهٔ من بود / کز عدم آورده‌ام این همه در ثمین / بهر تو کز عظم‌شان آمده‌ای در جهان / قابل بزمی چنان لایق مدحی چنین / محتشم آنجا که هست در چو صدف بی‌بها / تحفهٔ ما و تو بس گوهر نظم متین / زان که ز پای ملخ تحفه روان ساختن / نزد سلیمان رواست در نظر خورده بین