1. ۱به عنوان عیادت ساخت مقدار مرا افزونفلک مقدار ذی عزت عزیز حضرت بی‌چون / محمد مؤمن آن فخر سلاطین کز وجود او / زهی در چشم دقت اشرف است و ارفع از گردون / نهد مساح و هم اندر قیاس ساحت قدرش / ز ملک احتمال و عالم امکان قدم بیرون / ندانم چون سرایم وصف شان و شوکت او را / که این‌جا ساز سلطانیست با شاهی به یک قانون / چو کردند از غنا عرض تجمل سایلان او / فروشد در زمین از انفعال کم‌زری قارون / گر از وادی استغناش بر هامون وزد بادی / سزد کز بی‌نیازی ناز بر لیلی کند مجنون / ندیدم دهر پردازی به احسانش که گر از وی / دو عالم سایلان خواهند یک عالم شود ممنون / اگر یک لمحه پردازد به حرب آن خسرو گردان / شود از موج خون دشمنان شبدیز او گلگون / سزد گر بیش ازین فلک از جای برخیزد / چو تیغش آسمان پیوند سازد موجهای خون / در آفاقیم بی‌همتا ز لطف واحد یکتا / در استعداد من در شعر و در حکمت هم افلاطون / سرافرازا به پایت ریختن لایق نمی‌دانم / مگر گنجی که از گنجینهٔ قارون بود افزون / ولی از محتشم آن پیشکش کاید به کار تو / مناسب نیست الانقد نظمی چون در مکنون / که در چشم و دل طبع سخندان تو می‌دانم / که از صد بیت پر زینت کم یک بیت پر مضمون / نه تنها از برای زینت و زیب کلام خود / ثنایت را ذوی‌الافهام می‌گردید پیرامون / کنند از نظم پر در کفهٔ میزان مدحت را / اگر جن و ملک را چون بشر طبعی بود موزون / ز لطف پادشاه لم‌یزل امید میدارم / که سازد دولت دیر انتقامت را ابد مقرون