1. ۱ای نثار شام گیسویت خراج مصر و شامهندوی خال تو را صد یوسف مصری غلام / چهره‌ات افروخته ماه درخشان را عذار / جلوه‌ات آموخته کبک خرامان را خرام / کاکلت بر آفتاب از ساحری افکنده ظل / سنبلت بر روی آب از جادوئی گسترده دام / طوبی از قدت پیاپی می‌کند رفتار کسب / طوطی از لعلت دمادم می‌کند گفتار وام / گل به بویت گرچه می‌باشد نمی‌باشد بسی / مه به رویت گرچه می‌ماند نمی‌ماند تمام / گر نسازم سر فدایت بر تو خون من حلال / ور نمیرم در هوایت زندگی بر من حرام / کوکب اوج جلالی باد حسنت لایزال / آفتاب بی زوالی باد ظلت مستدام / شاه خوبانی چو جولان می‌کنی بر پشت زین / ماه تابانی چو طالع می‌شوی از طرف بام / صد هزاران شیوه دارد آن پری در دلبری / من ندارم جز دلی آیا نهم دل بر کدام / یافتم دی رخصت طوف ریاض عارضش / زد صبا زآن گلستان بوی بهشتم بر مشام / روضه دیدم چو جنت، جنت از وی برده فیض / چشمه دیدم چه کوثر کوثر از وی جسته کام / بر لب آن چشمه از خالش نشسته هندوئی / چون سواد دیده مردم به عین احترام / مانع لب تشنها زان چشمهٔ زمزم صفات / ناهی دلخستها زان شربت عناب فام / غیرتم زد در دل آتش کز چه باشد بی‌سبب / هندوی شیرین مذاق از دلبر ما تلخ کام / خواستم منعش کنم ناگاه عقل دوربین / بانگ بر من زد که ای در نکته‌دانی ناتمام / هندوئی کز زیرکی و مقبلی رضوان صفت / گشته کوثر را حفیظ و کرده جنت را مقام / خود نمی‌گوئی که خواهد بود ای ناقص خرد / جز غلام شاه انجم چاکر کیوان غلام / سرور فرخ رخ عادل دل دلدل سوار / قسور جنگ آور اژدر در لیث انتقام / حیدر صفدر که در رزم از تن شیر فلک / جان برآرد چون برآرد تیغ خونریز از نیام / ساقی کوثر که تا ساقی نگردد در بهشت / انبیا را ز آب کوثر تر نخواهد گشت کام / فاتح خیبر که گر بودی زمین را حلقه‌ای / در زمان کندی و افکندی درین فیروزه بام / قاتل عنتر که بر یکران چه می‌گردد سوار / می‌فرستد خصم را سوی عدم در نیم گام / خواجه قنبر که هندوی کمیتش ماه را / خوانده چون کیوان غلام خویش بدرش کرده نام / داور محشر که تا ذاتش نگردد ملتفت / بر خلایق جنت و دوزخ نیابد انقسام / أین عم مصطفی بحرالسخا بدرالدجی / اصل و نسل بوالبشر خیرالبشر کهف‌الانام / از تقدم در امور مؤمنان نعم‌الامیر / وز تقدس در صلوة قدسیان نعم‌الامام / آن که گر تغییر اوضاع جهان خواهد شود / شرق و مغرب غرب مشرق شام صبح و صبح شام / وانکه گر جمع نقیضین آید او را در ضمیر / آب و آتش را دهد با هم به یکدم التیام / آب پیکانش گر آید در دل عظم رمیم / از زمین خیزد که سبحان‌الذی یحیی‌العظام / سهمه فی قوسه کالطیر فی برج‌السما / سیفه فی کفه کالبرق فی جوف‌الغمام / پشت عصیان را به دیوار عطایش اعتماد / دست طاعت را به دامان قبولش اعتصام / گر نبودی صیقل شمشیر برق آئین وی / می‌گرفت آیینهٔ اسلام را زنگ ظلام / ور نکردی مهر ذاتش در طبایع انطباع / نور ایمان را نبودی در ضمایر ارتسام / ای که هر صبح از سلام ساکنان هفت چرخ / بارگاهت می‌شود از شش جهة دارالسلام / وی بهر شام از سجود محرمان نه فلک / هست قصر احترامت ثانی بیت‌الحرام / گر نبودی رایض امرت به امر هیچکس / توسن گردن کش گردون نمی‌گردید رام / ور نکردی پایهٔ عونت مدد افلاک را / این رواق بیستون ایمن نبودی ز انهدام / آب دریا موج بر گردون زدی گر یافتی / قطره‌ای از لجه قدر تو با وی انضمام / بس که دست انتقام از قوت عدلت قویست / لاله رنگ از خون شاهین است چنگال حمام / از ائمه ذات مرتاض تو ممتاز آمده / آن چنان کز اشهر اثنا عشر شهر صیام / ای مقالت مثل ما قال‌النبی خیرالمقال / وی کلامت بعد قرآن مبین خیرالکلام / من کجا و مدحت معجز کلامی همچو تو / خاصه با این شعر بی‌پرگار و نظم بی‌نظام / سویت این ابیات سست آورده و شرمنده‌ام / ز آن که معلوم است نزد جوهری قدر رخام / لیک می‌خواهم به یمن مدحتت پیدا شود / در کلام محتشم ایشان گردون احتشام / زور شعر کاتبی سوز کلام آذری / گرمی انفاس کاشی حدت ابن حسام / صنعت ابیات سلمان حسن اقوال حسن / لذت گفتار خواجو قوت نظم نظام / حاصل از اکسیر لطف چاشنی بخشت شود / طبع نامقبول من مقبول طبع خاص و عام / یک تمنای دگر دارم که چون در روز حشر / بر لب کوثر بود لب تشنگان را ازدحام / زان میان ظل ظلیلم بر سر اندازی ز لطف / وز شراب سلسبیلم جرعه‌ای ریزی به کام / مدعا چون عرض شد ساکت شو ای دل تا کنم / اختیار اختصار و ابتدای اختتام / تا درین دیرینه دیر از سیر سلطان نجوم / نور روز و ظلمت شب را بود ثبت دوام / روز احباب تو نورانی الی یوم‌الحساب / روز اعدای تو ظلمانی الی یوم‌القیام