1. ۱دارم از گلشن ایام درین فصل بهارآن قدر داغ که بیرون ز حسابست و شمار / اولین داغ تف آتش و بیداد سپهر / کز تر و خشک من زار برآورده دمار / داغ دیگر روش طالع کج‌رو که شود / کشتی نوحم اگر جای نیفتد به کنار / داغ دیگر نظر دوست به دشمن که از آن / دلم از رشگ فکار است و رخ از اشک نگار / داغ دیگر ستم‌اندیشی اعدا که نیند / راضی الا به هلاک من آزرده زار / داغ دیگر غم افتادگی از پا که مدام / به عصا دست و گریبانم ازو نرگس وار / داغ دیگر اسف و قر خود آن کوه گران / که شدش از سبب فقر سبک قدر و عیار / داغ دیگر سبب انگیختن از بهر طلب / که ازین شغل خسیس‌اند عزیزان همه خوار / اثری مانده ز هر داغ وزین داغ عجب / این اثر مانده که نگذاشته از من آثار / کاش صد داغ دیگر بودی و بر دل نبدی / زخم این داغ کزو جان عزیز است فکار / ای فلک این چه بهارست که از بوالعجبی / می‌نماید به من از هیات گل هیبت خار / غنچه در دیدهٔ من اخگر و گل آتش تیز / ارغوان بر سر آن شعلهٔ ریزنده شرار / لالهٔ پیراهنی آلوده به خونابهٔ داغ / چاک چون جیب شکیب من بی‌صبر و قرار / می‌نماید به نظر سایهٔ سرو و چمنم / روز پرنور چو گیسوی شب صاعقه بار / بر لب آب روان سبزه شبنم شسته / مژه اشک فشانیست به چشم من زار / نیست در گوشه باغم متمیز در گوش / بانگ زاغ و زغن و نغمهٔ قمری و هزار / کرده از سلسله جنبانی سلطان جنون / صبر و آرام و قرار از من دیوانه فرار / از ثریا به ثری برده فرو بخت نگون / مهجه رایت اقبال مرا از ادبار / از ریاض طرب آورده به دشت تعبم / چرخ غدار که بر کینه نهاده‌ست مدار / دهر مشکل که ازین پستیم آرد بیرون / دور هیهات کزین ورطه‌ام آرد به کنار / مگر از زیر و زبر کردن بنیاد غمم / قدرت خویش کند آینهٔ دهر اظهار / مریم ثانیه کز رابعهٔ چرخ اسیر / سجده خواهند کنیزان وی از استکبار / آسمان کوکبه شهزاده پریخان خانم / کاسمان راست به خاک در او استظهار / آفتابی که اگر از تتق آید بیرون / ظلمت اندر پس صد پرده گریزد به کنار / کامیابی که اگر طول بقا در خواهد / بر حیاتش کشد ایزد رقم استمرار / حفظ او گر نبود دست بدارد از هم / چون حباب این کروی قلعه روئینه حصار / حرف تانیث گر از آینه گردد منفک / نیست ممکن که برو عکس فتد زان رخسار / ز جهان راندنش از غیرت هم نامی خود / گر پری همچو بشر جلوه کند در ابصار / از نگارین صور جاریه‌های حرمش / صورتی را که کشد کلک مصور به جدار / ز اقتضای قرق عصمت او شاید اگر / روی برتابد و از شرم کند در دیوار / در ریاض حرم او که دو صد گلزار است / نکند آب و هوا تربیت نرگس زار / که مبادا فتد از هیات نرگس چشمی / به گل عارض آن شمسهٔ خورشید عذار / گر به سیمای وی از روزن جنت حوری / خفته خواب عدم را به نماید دیدار / تا نگوید که چه دیدم فلکش گرچه ز نو / بدهد جان ولی از وی بستاند گفتار / گر زمین حرمش از نظر نامحرم / روز و شب مخفی و مستور ندارد ستار / سایه زان پیکر پر نور بی‌فتد به زمین / نه به اعجاز به میراث رسول مختار / قصد ایثار ذخایر چکند در یک دم / بحر ذخار برآرد ز کف او زنهار / بهر یک تن چو کند قافلهٔ جود روان / نگسلد تا به دم صور قطارش ز قطار / عدل او چون شکند صولت سر پنجهٔ ظلم / خنده بر باز زند کبک دری در کوهسار / سایهٔ بخت سیاه از سر خصمش نرود / گر شود فی‌المثل از مرتبهٔ خورشید سوار / سروراوندی دلشاد که از مرتبه است / فرش روبندهٔ کنیزان تو را ز آنها عار / وز دل و دست تو بر دست و دل با ذلشان / بیش از آنست تفاوت که زیم بر انهار / یافت از جایزه مدحت ایشان سلمان / آن قدر رتبه که گردید سلیمان مقدار / من که سلیمان زمان توام از طبع سلیم / وز در مدح تو بر بحر و برم گوهربار / وز سخنهای قوی خلعت پر زور مدام / بختیانم به قطارند و روان در اقطار / وز جواهر کشی بار دواوین منست / حاملان را همه‌جا گرم‌تر از من بازار / با چنین قدر رفیعی که درین قصر وسیع / بر دل تنگ حسود آمده آشوب گمار / آن چنانم که اگر حال مرا عرض کند / به جناب تو خبیری به سبیل اخبار / دهی انصاف که اعجاز بود ناکردن / با چنین خاطر افکار خطا در افکار / طرفه حالی است که گر خاک مرا باد برد / از تبرک به خطا و ختن و چین و تتار / دور نبود که ز انصاف سپهر کحلی / توتیا وار عزیزش کند اندر انظار / وندرین ملک اگر راه کنم در بزمی / یا به راهی ابدالدهر نشینم چو غبار / به سخط کس نکند با من بیچاره سخن / به غلط کس نکند بر من افتاده گذار / گرچه از بی‌بدلی مرکز نه دایره‌ام / نیست دیار به من یار درین طرفه دیار / قصد کوته ملکا بلبل خوش لهجهٔ تو / محتشم نادره اندیشهٔ شیرین گفتار / دارد آزرده درونی ز وضیع و ز شریف / دارد اشفته دماغی ز صغار و ز کبار / حال خود عرض نمی‌دارد از آن رو که مباد / طبع علیا کشد از رهگذر آن آزار / یک دعا می‌کند اما و دعا این که ز غیب / فکند در دل الهام پذیرت جبار / که ز افراد بشر پیش ز فوق بشری / کیست مشغول دعایت به عشی و ابکار / وز غلامان تو آن بندهٔ بی‌همتا کیست / که مباهیست به او دور سپهر دوار / وز کدامین فدوی چاکر کار آمدنی / خواهد آمد به زبان تو ز یاد از همه کار / وز کجا نظم که خواهد به میان باقی ماند / نام نواب معلی تو تا روز شمار