1. ۱گرت هواست که دایم درین وسیع فضابود قضا به رضایت بده رضا به قضا
2. ۲هوا بهر چه رضا ده شود مشو راضیخدا بهر چه نه راضی بود مباش رضا
3. ۳مریض جهلی از آن کت هوس بود نشکیبکه جز غذای مضر نیست مرضی مرضا
4. ۴نشان رخصت عیشت نویسد ارشه دلطلب نمای ز دستور عقل هم امضا
5. ۵بگرد مفسد مسری مرض مرو که مداممریض مهر الهیست را ده مرضا
6. ۶ز صولت صمدی باش همچو بید ز بادمدام رعشه بر اندام و لرزه بر اعضا
7. ۷چو بی گمان اجلت می‌رسد تو آب کسیرضا نجسته مخور بر امید استرضا
8. ۸مساز شعبده با آن که قدرتش هر شامشکسته در کله چرخ بیضهٔ بیضا
9. ۹چنان به خلق به آهستگی بزی که زندفرشته بر تو برین بام چرخ کوس وفا
10. ۱۰ز شش جهت نکشی دردسر اگر نکشینفس مبند درین هفت گنبد مینا
11. ۱۱فراز قاف قناعت گر آشیان سازیفروتنی نکشد پشه تو از عنقا
12. ۱۲مباش عاشق افراط و مایل تفریطکزین دو خصلت بد خسروان شوند گدا
13. ۱۳نکوترین صور در معاشت از کم و بیشتوسطت که بخیرالامور اوسطها
14. ۱۴ولی ز خرج تو گر بحر و بر شود بهترکه قطره‌ای ز کف ممسکت شود دریا
15. ۱۵گه سخا مکن ابرو ترش ز عادت کبرتو چون حلاوه فروشی مباش سرکه نما
16. ۱۶اگر نهی قدمی بی‌رضا دوست بنههزار بار جبین بر زمین به استعفا
17. ۱۷به آب حلم بشو روی تابناک غضبچو آتش تو نیاید به هیچ رو اطفا
18. ۱۸به هیچ خلوتی از روی راز خلق مشونقابکش که محال است در زمانه خلا
19. ۱۹به باغ روی کسی کز محرمات بودچو محرمان مبر آهوی چشم را به چرا
20. ۲۰مگرد گرد عروس جهان به خاطر جمعکه او عقیم نما جادوئیست تفرقه‌زا
21. ۲۱به پای نفس جنون پیشه بند محکم نهکه این سرآمد دیوانه‌ایست سلسله خا
22. ۲۲نظر به پوش ز خوان طمع که مائده‌ایستپر از گرسنه ربا طعمه‌های جوع فزا
23. ۲۳به دست صبر ز خالق نعیم باقی گیربخوان خلق بنانی مشو بنان آلا
24. ۲۴به نفس بانگ زنان آگهش کن ازو یلیکه کس بر آن نکند غیر بانک واویلا
25. ۲۵بگرد قلعهٔ دین آن‌چنان حصاری بندکه عاجز آید از آن صد هزار قلعه گشا
26. ۲۶به تازیانه همت براق سان برسانکمیت نفس به میدان عالم بالا
27. ۲۷برای عزم تو زین بسته‌اند بر فرسیکه هست غاشیه‌اش چرخ را کتف فرسا
28. ۲۸تو پای خود به رکابی رسان که چون مه نوبود بنعل سمندت فرشته ناصیه سا
29. ۲۹فکن گذار به جائی که نعل اگر فکندتکاور تو مکرر شود هلال سما
30. ۳۰گرت هواست ز شاخ بلند گل چیدنمکش ز زیر قدم بوته‌های خار جفا
31. ۳۱دلیر باش که صبرآزمائی است غرضتو را چو بر سر خوان بلا زنند صلا
32. ۳۲به درد کو مرض خود که درد چاربریستبه داغ سوزنشان و به زخم ریش دوا
33. ۳۳چو گیردت تب شهوت به نیش نهی بزنرگ هوس که بود فصد ماحی حما
34. ۳۴بکوش کز چمن تن چو مرغ روح پردرسد ز سیر ریاض دگر به برگ و نوا
35. ۳۵ازین منازل اسفل چنان گذر که شودنزول گاه تو این طرفه غرفهٔ اعلا
36. ۳۶نه آن چنان که قدم زین سرا نهی چو برونکنی سرای دگر را ز نوحه نوحه‌سرا
37. ۳۷متاز در عقب عیش دنیوی که هم اوستبرندهٔ تو بسوی عقوبت عقبا
38. ۳۸چه حرص معصیت این که هیچ صید گنهنمی‌شود ز کمند تعلق تو رها
39. ۳۹به مشرب تو چنان شربت حرام خوش استکه شرب آب به طبع مریض استسقا
40. ۴۰ز نشه‌های جزا غافلی و میسازیمفرح گنه خویش را تمام اجزا
41. ۴۱فغان از آن که شود نشهٔ بقا آخردمند بهر جزا صور نشهٔ اخرا
42. ۴۲تو با بضاعتی از طاعت ریائی خویشکزان کننده معاذالله ار رسد به سزا
43. ۴۳چنان خجل ز احد سر برآوری ز لحدکه بیشتر کنی از حشر دوزخ استدعا
44. ۴۴چو از عدم بوجود آمدی خطا پیشهاگر به خطه اولا روی بود اولی
45. ۴۵نعوذبالله اگر خود ز بیشه امروزکنند بهر تو آماده توشهٔ فردا
46. ۴۶کلاه ترک به دست نصیحتت بر سرچنان نهم که تو را یک سر است و صد سودا
47. ۴۷سر و کلاه عجب گر به باد بر ندهیکه چون حباب هوا در سری و سر به هوا
48. ۴۸ریای محضی و محض ریا و هر عملیکه بی‌ریاست به کیش تو باطل است و هبا
49. ۴۹اگر برابر مردم به طاعتی مشغولنماز مغربت ار طول می‌کشد به عشا
50. ۵۰و گر نمی‌کنی از نقص دین نماز تمامنگشته در ته پای تو گرم روی روا
51. ۵۱عبارت تو به شکل نخست بدشکلی استپی فریب به رخ بسته به رقع زیبا
52. ۵۲به صورت دوم آن زشت روی بی‌شرم استکه خویش را کند از پرده افکنی رسوا
53. ۵۳به هیچ فعل دنی ننگرم ز افعالتکه نایدم به نظر دیگری از آن ادنا
54. ۵۴دو روز اگر ملک از آب و نان کند منعتنه وعده‌ای ز عطا و نه مژده‌ای ز سخا
55. ۵۵نه آن خطر که اگر داد اکل و شرب دهیبه خلوتی که تو دانی از آن شود دانا
56. ۵۶ز بس که خوف بری از سیاست قروقشز بس کزو بودت بیم در خلا و ملا
57. ۵۷به آب لب نکنی تر زتاب اگر سوزیبنان بنان ننهی گر شوی ز ضعف دوتا
58. ۵۸ولی ز فعلی اگر آفریدگار ملوکدهد به منع تو فرمان به وعده‌های عطا
59. ۵۹تو را ز دست نیامد که در شب دیجوربه حیله جنبش موئی ازو کنی اخفا
60. ۶۰ز شیشه‌های هوس از شراب کم حذریز بس که پر بودت کاسهٔ سر شیدا
61. ۶۱چنان قروق شکن او شوی که پای نهدبه سبزه پدر خویش طفل ناپروا
62. ۶۲چنین شعاری و اسلام شرم دار ای نفساگر رسی به جزا وای بر تو روز جزا
63. ۶۳دگر به بزم شه اندر سلوک خویش نگرببین که طاعت او می‌کنی چگونه ادا
64. ۶۴که موی بر بدنت از ادب نمی‌جنبدمگر بر رعشه ز خوف وی وز فرط حیا
65. ۶۵به صد هزار تعشق به جای می‌آریهزار حکم اگر بر تو می‌کند اجرا
66. ۶۶چو برگ بید زبانت ز بیم می‌لرزدبه عرض حاجتی از خود چو میشوی گویا
67. ۶۷به آن شهی که شهان آفریدگان ویندچو در نماز سخن می‌کنی صباح و مسا
68. ۶۸ببین که صد یک آن بیم هست در دل توبه آن ادب نفسی می‌شوی نفس پیما
69. ۶۹به خویش هست گمانت که هرگز آن خدمتملول ناشده آورده‌ای تمام به جا
70. ۷۰اگر بساط ریائی نبوده گستردهز سرعتت متمیز شدست دست از پا
71. ۷۱از بن شعار تو صد ره صنم پرستی بهکه با ملک به خلوصی و با خدا به ریا
72. ۷۲روایت است که عبدالله مبارک داشتهوای سرو قدی از بتان مه سیما
73. ۷۳شبی که بود چنان برف از آسمان بارانکه بر عباد پس از توبهٔ رحمت مولا
74. ۷۴شبی که استره آبدار سرما بودبه دست باد ز رخسار مرد موی ربا
75. ۷۵به پای منظر وی آنقدر به پای استادکه شد بلند ز هر سو ندای حی علی
76. ۷۶گمان به بانگ عشا برده بود تا در دیدرسانده بود به عیوق شاه صبح لوا
77. ۷۷ز جان غریو برآورد و بانگ زد بر نفسکه ای ز بوالهوسی ننگ کافر و ترسا
78. ۷۸گر از شبی دو نفس می‌کنی به طاعت صرفنمی‌شوی نفس نفس را سکون فرما
79. ۷۹هلاک سوره کوچکتری که زود ترکز امر حق بگریزی چو مجرم از ایذا
80. ۸۰ور آیدت به زبان سوره قریب به طولبه آن رسد که کنی از ملال جبه قبا
81. ۸۱ز شام تا سحر امشب برای بی‌خبریستاده‌ای نه ز سر باخبر نه از سرما
82. ۸۲عجب‌تر آن که شبی رفته و تو یک ساعتخیال کرده‌ای از شغل عشق وسوسه‌زا
83. ۸۳به گفت این وره قبلهٔ حقیقی جستنشان حسن ازل را به چشم سر جویا
84. ۸۴بسی نرفت که دیدند خفته در چمنشمگس نموده بر او از جوانب استیلا
85. ۸۵گرفته ماری از اخلاص نرگسی به دهنز بس ملاحظه او را مگس پران ز قفا
86. ۸۶تو هم اگر به خود افتی ز کوی بوالهوسیشوی رهی و کنی دامن مجاز رها
87. ۸۷تو هم به شهد حقیقت اگر لب آلائیکند هوای مگس رانی تو بال هما
88. ۸۸در آخر سخن ای نطق بهره‌ای برسانبه آن بهار هوس زان نصیحت عظما
89. ۸۹الا یگانه جگرگوشه کز تو دارد و بسفروغ نسل محقر چراغ دودهٔ ما
90. ۹۰ایا نتیجهٔ آمال کز برادر منتو مانده‌ای به من اندر امل سرای بقا
91. ۹۱به نفس اگرچه خطائی که در نصایح تندز روی قصد تو بودی مخاطبش همه جا
92. ۹۲بیا که ختم نصیحت کنم به حرف دگربه شرط آن که به سمع رضا کنی اصغا
93. ۹۳قدم نهاده‌ای اندر رهی که وادی امندروست منحصر اندر منازل اولا
94. ۹۴به قطع پانزدهم منزلی در آن وادیکه بر تو نیست گرفتی ز کج روی قطعا
95. ۹۵ز چار منزل دیگر چو بگذری و کنیبه باج خانهٔ تکلیف خیمه‌ها برپا
96. ۹۶وزان تجارت کم مدت سبک مایهاثر ز سود و زیان عمل شود پیدا
97. ۹۷پی حساب تو خواهند طرح کرد به حکممحرران فصول عمل مفصل‌ها
98. ۹۸که گر خوری لب نانی بر آن شود مرقومو گر کشی دم آبی در آن بود مجرا
99. ۹۹غرض همین که چو فارغ شوی ز شغل و عملتو را به فاضل و باقی دهند اجر و جزا
100. ۱۰۰پس از تو گر عملی سر زند که به نشودبه فاضلت قلم کاتبان لسان فرسا
101. ۱۰۱نه به بود که ز باقی به قیدهای الیمتن الم زده فرسایدت هلال آسا
102. ۱۰۲جزای بد عملی نیست تازیانه و چوبکه سوز آن بود امروز به شود فردا
103. ۱۰۳جزای بد عملی تابه ایست تابیدهتن تو ماهی آن تابه خالدا ابدا
104. ۱۰۴نه آنقدر ز مکافات می‌دهم بیمتکه بندی از رخ رحمت به یاس چشم رجا
105. ۱۰۵نه آنقدر دلت از عفو می‌کنم ایمنکه کم زند در طوف دل تو خوف خدا
106. ۱۰۶به صد ثواب ازو گرچه ایمنی غلط استبه صد هزار خطا ناامیدیست خطا
107. ۱۰۷کسی که سجدهٔ او نارواست در کیششهزار باره ازو حاجتش شده است روا
108. ۱۰۸تو کز سعادت اسلام بهره‌ای داریعجب که تشنه روی از کنار بحر عطا
109. ۱۰۹گناه بندهٔ نادم ز فعل نامرضیاگر بزرگ‌تر از عالم است و مافیها
110. ۱۱۰فتد به معرض عفو غفور چون شویدبه آب توجه رخ معصیت کمای رضا
111. ۱۱۱ولی بدان که گناه و خطای توبه پذیرز غیر حق خدا خارج است و مستثنا
112. ۱۱۲چو یافت موعظه اتمام سعی کن که تمامبیاد داری و آری تمام عمر به جا
113. ۱۱۳کشی هزار زیان گر یکی ازین سخنانرود زیاد تو تا وقت رفتن از دنیا
114. ۱۱۴به قصد تزکیه نفست از نصیحت و پندچو گشت خاتمه یاب این قصیدهٔ عزا
115. ۱۱۵به عهد کردم از آن ذکر دایمش تاریخکه دایم این بودت ذکر در خلا و ملا
116. ۱۱۶دگر تو دانی و رایت که رایت فکرتبلند شد به مناجات حی بی‌همتا
117. ۱۱۷بزرگوار خدایا که ذات بی‌چونتکه بسته عالمیان را زبان ز چون و چرا
118. ۱۱۸به کنز مخفیت آن شاهد نهفته جمالکه تا ابد نکند جلوه بر دل عرفا
119. ۱۱۹به اسم اعظمت آن گنج بی‌نشان که اگرفتد به دست نهد غیر پا بکوی فنا
120. ۱۲۰به آن گروه که از انقیاد فرمانتبه جنس خاک نکردند از سجود ابا
121. ۱۲۱به انبیای اولوالعزم خاصه پاد شهیکه راند رخش عزیمت بر اوج او ادنا
122. ۱۲۲به اولیای ذوالحزم خاصه کراریکه بر تو نقد بقا می‌فشاند روز دغا
123. ۱۲۳بلابه لب لبیک گوی کعبه روانبه کعبه و عرفات و به مشعر و به منا
124. ۱۲۴به مجرمان پشیمان که از حیا سوزنداگر کنند سر از بهر معذرت بالا
125. ۱۲۵به تائبان موفق که در رسند به عفوز گفت شان چو ظلمنا رسد به انفسنا
126. ۱۲۶به بیگناهی زندانیان شحنهٔ عشقبه بی‌نشانی سرگشتگان دشت بلا
127. ۱۲۷به پاکدامنی عاشقان عصمت دوستکه جیب خاطرشان کم کشیده دست هوا
128. ۱۲۸به گریه‌های زمان غریو خیز وداعکه سنگ را اثر آن درآورد به بکا
129. ۱۲۹به آب چشم یتیمان چهره گرد آلودکه تاب دیدنشان ناورد دل خارا
130. ۱۳۰به بی‌زبانی طفلان مضطرب در مهدکه دردشان نپذیرد ز نطق بسته دوا
131. ۱۳۱به مادران جگرگوشه در نظر مردهکه از فلک گذرانند بانگ واولدا
132. ۱۳۲به آن کثیر عیالان بینوا که مدامخیال بیع مصلی کنند و رهن ردا
133. ۱۳۳بسوز قافله مبتلا به غارت جانکه آهشان نگذارد گیاه در صحرا
134. ۱۳۴به درد پرد گیانی که دست حادثه‌شانکشد ز هودج عصمت برون به ظلم و جفا
135. ۱۳۵به طول طاعت ترسندگان ز صبح نشورکه روی خواب نبینند در شب یلدا
136. ۱۳۶به غازیان مجاهد که در تکاور شوقکنند جان خود از بهر نصرت تو فدا
137. ۱۳۷بهر چه نزد تو دارد نشان خیر و بهیبهر که پیش تو از اهل عزتست و بها
138. ۱۳۸که چون لوای شفاعت نهی به دوش نبیدوانی اهل گنه را به ظل آل عبا
139. ۱۳۹چنان کنی که شود محتشم طفیل همهیکی ز سایه نشینان آن خجسته لوا
140. ۱۴۰که جرم کافر صد ساله می‌توان بخشیدبه یک شفاعت او یا رسول اشفعنا