1. ۱حلی بندی که بی‌جنبیدن دستعروسان را به قدرت حیله‌ها بست / عروس این سخن را زیوری داد / که هرجا زیور بد رفت برباد / ز شعر شاعر شیرین فسانه / نخستش داد زیب خسروانه / ز خط کاتب بی‌مثل و مانند / به لطفش بار دیگر شد حلی بند / ز حسن صنعت صحاف ماهر / ز جلدش هم لباسی داد فاخر / ولی این شاهد فرخنده منظر / که غرق زیورست از پای تا سر / به این پیرایه‌اش بیش افتخار است / که منظور امیر نامدار است / سهی سرو ریاض سرفرازی / غلام شاه ابراهیم غازی / الهی تا ابد آن نیک فرجام / بوده شیرازهٔ اوراق ایام