1. ۱به نال ای دل که دیگر ماتم آمدبگری ای دیده ایام غم آمد / گل غم سرزد از باغ مصیبت / جهان را تازه شد داغ مصیبت / جهان گردید از ماتم دگرگون / لباس تعزیت پوشیده گردون / ز باغ غصه کوه از پا فتاده / زمین را لرزه بر اعضا فتاده / فلک تیغ ملامت بر کشیده / ز ماه نو الف بر سر شیده / ازین غم آفتاب از قصر افلاک / فکنده خویش را چون سایه بر خاک / عروس مه گسسته موی خود را / خراشیده به ناخن روی خود را / خروش بحر از گردون گذشته / سرشک ابر از جیحون گذشته / تو نیز ای دل چو ابر نوبهاری / به بار از دیده هر اشگی که داری / که روز ماتم آل رسول است / عزای گلبن باغ بتول است / عزای سید دنیا و دین است / عزای سبط خیرالمرسلین است / عزای شاه مظلومان حسین است / که ذاتش عین نور و نور عین است / دمی کز دست چرخ فتنه پرداز / ز پا افتاد آن سرو سرافراز / غبار از عرصهٔ غبرا برآمد / غریو از گنبد خضرا برآمد / ملایک بی‌خود از گردون فتادند / میان کشتگان در خون فتادند / مسلمانان خروش از جان برآرید / محبان از جگر افغان برآرید / درین ماتم بسوز و درد باشید / به اشگ سرخ و رنگ زرد باشید / بسان غنچه دلها چاک سازید / چو نرگس دیده‌ها نمناک سازید / ز خون دیده در جیحون نشینید / چو شاخ ارغوان در خون نشینید / به ماتم بیخ عیش از جان برآرید / به زاری تخم غم در دل بکارید / که در دل این زمان تخم ملامت / برشادی دهد روز قیامت / خداوندا به حق آل حیدر / به حق عترت پاک پیامبر / که سوی محتشم چشم عطا کن / شفیعش را شهید کربلا کن