1. ۱چنان حرارت خورشید، باز شد جانکاهکه آب بر سر خویش از حباب زد خرگاه
2. ۲زمین چو گور ستمگر ز بس که تافته شدبه رنگ دود سزد گر دمد ز خاک گیاه
3. ۳هوا به مرتبه‌ای گرم شد که پروانهز بیم جان چو سمندر برد به شعله پناه
4. ۴درین هوای گدازنده جای آن داردکه آفتاب گدازد به یک دو هفته چو ماه
5. ۵چنان ز تاب هوا گرم شد بساط زمینکه آب، می‌نتواند قدم نهاد به راه
6. ۶ز تاب آتش خورشید، جای حیرت نیستبه پای شیر، پی سایه گرفتد روباه
7. ۷بسی عجب نبود زین هوای خاره گدازکه تیغ کوه شود آب در میان میاه
8. ۸درین هوا سزد از غایت حرارت آبکه عکس مهر شود چون سواد دیده سیاه
9. ۹هوا چو آه شرربار اهل عشق، دهدنشان ازین غزل عاشقانهٔ جانکاه
10. ۱۰ره فراق دراز است و بخت من گمراهنهال وصل بلند است و دست من کوتاه
11. ۱۱ز ننگ من شده آن نور دیده خاک‌نشینکه همچو اشک مبادا بگیرمش سر راه
12. ۱۲بیا که عافیتی غیر ازین نمی‌دانمکه بی‌خبر چو بلا بر سرم رسی ناگاه
13. ۱۳شکوه حسن ترا برقع جمال بس استبه آفتاب کسی را کجاست تاب نگاه
14. ۱۴ز بیم خوی تو لب بسته‌ام، ولی ترسمکه سر برآورد از چاک سینه آتش آه
15. ۱۵ز چاک سینهٔ من صد خجالت است ترانعوذ‌باللّه اگر از دلم شوی آگاه
16. ۱۶سر ارادت اهل محبّت و در دوسترخ نیاز من و خاک آستانهٔ شاه
17. ۱۷سر سریر امامت، علیّ‌بن موسیکه همچو حضرت باری، بری‌ست از اشباه
18. ۱۸شهنشی که به جایی رساند موکب قدرکه آبروی ملایک فزود گرد سپاه
19. ۱۹ز شوق سجدهٔ درگاه او رواست که خلقدگر به جای قدم، بر زمین نهند جباه
20. ۲۰فروغ رای بلندش درون چشمهٔ مهربه چشم عقل نماید چو یوسف اندر چاه
21. ۲۱به دیده‌ای که خیال عتاب او گذردچو آفتاب بسوزد جهان ز تاب نگاه
22. ۲۲زهی زمین درت غیرت هزار سریرزهی غبار رهت زینت هزار کلاه
23. ۲۳زبان گشوده شود کودکان عهد ترابه ذکر اشهد ان لا‌اله الّا‌اللّه
24. ۲۴چو گور، تیره و تنگ آیدش جهان به نظرگر افکنی به دل تنگ مور، پرتو جاه
25. ۲۵به سنگ خاره کنی گر حوالهٔ ادراکز اتّصال شعاع بصر شود آگاه
26. ۲۶سزد که از هوس سجدهٔ تو، طفل الفز بطن خامه بزاید چو شخص دال، دو تاه
27. ۲۷ز تندباد نهیب تو گاه حمله سزدکه جرم ماه پریشان شود چو خرمن کاه
28. ۲۸به دست، پیکر تیغ تو بحر خونخواری‌ستکه باز مانده درو صد هزار جان ز شناه
29. ۲۹فروغ یوسف قدر تو گر به چاه افتدسزد که آب چو فوّاره سرکشد از چاه
30. ۳۰ز بس که شوق به آمرزش گنه داریبر تو مایهٔ خجلت شود ورع چو گناه
31. ۳۱در بهشت که بر اهل معصیت بندد؟به حشر اگر بگشایی لب شفاعت خواه
32. ۳۲شها! ز طالع ناسازگار یکچندیجدا فتادم ازین آستان به صد اکراه
33. ۳۳ز حال خویش چه گویم، تو نیز می‌دانیکه حال بود پریشان و روزگار تباه
34. ۳۴کنون چگونه کنم شکر اینکه بار دگررخ نیاز نهادم به خاک این درگاه
35. ۳۵امیدوار چنانم که دست من گیریز پا دمی که در آیم به زیر بار گناه
36. ۳۶منم کمینه سگی از سگان درگه توکه نام من به نکویی فتاده در افواه
37. ۳۷مراست ملک سخن ملک و می‌کنم اثباتکه خامهٔ دو زبان دعوی مراست گواه
38. ۳۸مرا حسد به کسی نیست تا کنم دعویکسی گرَم ز حسد مدّعی‌ست، بسم‌اللّه!
39. ۳۹زبان دعوی من کوتهی اگر داردزبان خامهٔ طبعم نمی‌شود کوتاه
40. ۴۰زبان ببند ازین گونه گفت‌وگو میلیبرآر دست دعا سوی بارگاه اله
41. ۴۱همیشه تا که بود هفته منعقد از روزمدام تا که بود سال منتظم از ماه
42. ۴۲زند اگر به خلاف تو یک نفس ایّامجبین صبح شود همچو روی شام، سیاه