1. ۱صیدافکن بلا چو هوای شکار کرداوّل به صیدگاه محبّت گذار کرد
2. ۲کاری به من نکرد به غیر از ستمگرییارب به پیش او چه مرا شرمسار کرد
3. ۳شبهای تار، فکر سیه مار کاکلشاندیشه را چو زلف بتان تار و مار کرد
4. ۴فرمانبریّ غمزهٔ او بین که در کششحکمی کزو شنید، یکی را هزار کرد
5. ۵گر کاینات را به کمند آوری، هنوزبا حسن این‌چنین نتوان اختصار کرد
6. ۶با مرغ عشق، دانهٔ درد تو می‌کندکاری که با مزاج سمندر، شرار کرد
7. ۷دل را اگرچه از تو جهان تا جهان بلاستعشق ترا ز هر دو جهان اختیار کرد
8. ۸دامان من گرفت چو در گفتم اشک راابر سخای خسروش از بس که خوار کرد
9. ۹شیر خدا، علیّ ولی، شاه ذوالفقارکآب خَضِر به خاک درش افتخار کرد
10. ۱۰گر باد حفظ او به نباتات بگذردبتوان لباس جنگ ز برگ چنار کرد
11. ۱۱روی عدو در آینهٔ رایتش ندیدهرگه ظفر مشاهدهٔ کارزار کرد
12. ۱۲شاها!نسیم لطف تو بر دوزخ ار گذشتکار هزار قطرهٔ باران، شرار کرد
13. ۱۳شد چون سواد دیده و مژگان، شعاع مهربر چرخ چون سموم عتابت گذار کرد
14. ۱۴هم حفظ توست حامی اطفال در رحمتا در زمانه حلم تو حمل وقار کرد
15. ۱۵شبنم به باغ دهر تواند ز حفظ توهمچون ستاره، پای ثبات استوار کرد
16. ۱۶در انگبین نفوذ اگر کرد قهر تومانند موم در دهنش ناگوار کرد
17. ۱۷بنشست تا کمر به زمین با تن کبودچون سایه ابر حلم تو بر کوهسار کرد
18. ۱۸در زیر آب رفت حباب از گران تنیچون تکیه شخص حلم تو بر روزگار کرد
19. ۱۹شد پرتو نجوم، گهر در میان آبچون ابر همّت تو ای هوای بحار کرد
20. ۲۰در زیر نخل عدل تو، مانند دست سروایّام، پای امن و امان را نگار کرد
21. ۲۱بر چرخ، هیبت تو تواند به یک نگاههر سو هزار شکل اسد آشکار کرد
22. ۲۲در سایهٔ وقار تو، گردون غبار رابر ابرش هوا نتواند سوار کرد
23. ۲۳پستان مهر، صبح نهد بر لب سپهرگویاش طفل با خردت اعتبار کرد
24. ۲۴بنمود مهر چون درم قلب در میانرای تو زر چو بر سر قَدرت نثار کرد
25. ۲۵دریادلا! سحاب بلند خیال رامیلی به باغ مدح شما قطره بار کرد
26. ۲۶آن رایض است خامهٔ من کز کمند لفظدر دست و پای اشهب معنی جدار کرد
27. ۲۷دارم تعجّبی که به این فکرت بلندپستیّ طالعم ز چه بی‌اعتبار کرد
28. ۲۸بر من، ستمگر فلک از بی‌ترحّمییک سرنوشت را صد و صد را هزار کرد
29. ۲۹از انفعال رو ننمایم به هیچ‌کساز بس که روزگار مرا خوار و زار کرد
30. ۳۰تا کی امید این دهدم دل که عاقبتخواهد عنایت توام امّیدوار کرد