1. ۱کدام است آن حقهٔ سیم پر زرکه چون بیضه ماند به نشکفته عبهر
2. ۲به طبیب و به نکهت چو گلهای بستانبه زیب و به زینت چو بتهای آزار
3. ۳به روی و به مو همچو نسرین و سنبلیکی دلگشا، دیگری روح‌پرور
4. ۴چو پیچد به نسرین او شاخ سنبلز مرآت، مرئی شود نقش جوهر
5. ۵تنش رخنه‌رخنه چو زنبور خانهدلش پاره‌پاره چو بار صنوبر
6. ۶دل روشن از رخنه‌های تن اوچو پروین نمودار از چرخ اخضر
7. ۷ز هر روزنش لمعه‌ای هست لامعچو گلچهره‌ای گشته ناظر ز منظر
8. ۸برآید پری‌وار از راه روزندرون هرچه آید در آن منظر از در
9. ۹ز هر روزنش دود چون سر برآردپی‌چشم بدبین کند راست، نشتر
10. ۱۰توان کرد تشبیه با خارپشتشکه خار است در چشم بدبین سراسر
11. ۱۱به ژولیده مویان سرگرم ماندز اطراف آن، دود چون بر زند سر
12. ۱۲چو دود دلش سر کشد، عالمی رامعطّر کند همچو موی پیمبر
13. ۱۳ز زلف نگاری‌ست با داغ سوداکه از درد شد دود آهش معنبر
14. ۱۴شود رهبر آتش، ولی عشق هر دمکند رهنمایی به آیین دیگر
15. ۱۵چه سان آتش عشق پوشیده داردکه بر آتشش دود آه است رهبر
16. ۱۶چو بر فرق او دود دل کلّه بنددنماید کلف بر رخ ماه انور
17. ۱۷صدف گویم، امّا صدف را که دیدهپر از لعل ناب و پر از مشک اذفر؟
18. ۱۸دواتی‌ست چون دوده پرنافهٔ چینکه گردد دماغ از مدادش معطّر
19. ۱۹به هم لیک هرگز مرکّب نبودهسیاهیّ و شنگرف در هیچ محبر
20. ۲۰همانا دل اهل سوداست پر خونبه جای سویدا درو دود عنبر
21. ۲۱و یا گلستان خلیل است و در ویبه اعجاز سنبل برآید ز اخگر
22. ۲۲و یا نوخطی را ز سیب زنخدانبرآمد خط سبز چون سبزهٔ تر
23. ۲۳گهی در نظرها درآید چو زاغیکه از دود عودش شده عنبرین، پر
24. ۲۴گهی هست چون بی‌پر و بال مرغیکه همواره آتش خورد چون سمندر
25. ۲۵گهی هست چون سرجدا کرده ماریکه آن را بود دانه یاقوت احمر
26. ۲۶گهی تیره از دود دل می‌نمایدچو خورشید کز ابر باشد مکّدر
27. ۲۷چه با این علامات و آثار باشدبجز مجمر مجلس افروز داور؟
28. ۲۸جهاندار نورنگ کز عدل او یافتکهن باغ دوران ز نو، رنگ دیگر
29. ۲۹سحابی که از جذبهٔ همّت اوبرون چون حباب آید ز آب، گوهر
30. ۳۰دمد چون گل و سبزه لعل و زمرّدشود گر کَفَش بر زمین سایه گستر
31. ۳۱فرو بر سرش افسر مهر آیداگر سر فرو آید او را به افسر
32. ۳۲چو توفان کند دود باد نهیبششود دفتر نُه فلک جمله آذر
33. ۳۳عجب نیست در آفتاب عتابشکه خارا گدازد، چو در آب، شکر
34. ۳۴زهی تیغ تیز تو مرگ مجسّمزهی ذات پاک تو روح مطهّر
35. ۳۵ز شوق دعای تو کودک چو سوسنبرآید زبان‌آور از بطن مادر
36. ۳۶شود خطبه هرگه ز نام تو نامیدگرباره نامی شود چوب منبر
37. ۳۷ترا هست با خلق احسان، سپاهیکه با آن کنی ملک دل را مسخّر
38. ۳۸ز نیسان گوهرفشان عطایتبود پر گهر گرچه هم بحر و هم بر
39. ۳۹ولی بهر دریوزه در باغ عدلتچو دست چنار است دست ستمگر
40. ۴۰خیال از فروغ ضمیر تو در دلنماید چو تمثال ز آیینه مظهر
41. ۴۱که بی‌اختیار اکثر مشرکان رارود بر زبان ذکر اللّه‌اکبر
42. ۴۲صف لشکر خصم در پایداریشود فی‌المثل گر که دیوار خبیر
43. ۴۳فرو ریزد از هم به سیلاب تیغتچو بنیاد خبیر ز بازوی حیدر
44. ۴۴سمند تو چون برق نیسان خوی افشانخرامان چو برق و خروشان چو تندر
45. ۴۵چه سان بادپایی، که چون برقع لامعبه یک گام طی می‌کند هفت کشور
46. ۴۶در آتش درون چون سمندر شتابانبه دریا درون همچو ماهی شناور
47. ۴۷به تندی دمادم عنان در ربایدبرو برنشیند اگر باد صرصر
48. ۴۸سُمش آهنین نعل را آب سازدچو آبی که در سنگ اندازد آذر
49. ۴۹معاذاللّه از فیل کُه پیکر توکه گاهی صف‌آرا بود، گاه صفدر
50. ۵۰چو ریگ روان، کوه بر جا نماندگر آید به او فی‌المثل در برابر
51. ۵۱چو اشجار نورسته از جا برآردچو خرطوم پیچد به صد ساله عرعر
52. ۵۲چو دیوار نم دیده از پا در آردچو دندان فشارد به سّد سکندر
53. ۵۳زمین همچو کشتی نمی‌یافت تسکیناگر پیکر او نمی‌بود لنگر
54. ۵۴جهان داورا! چون منی را چه یاراکه باشم ترا مدح‌خوان یا ثناگر
55. ۵۵تو از بحر بیش و من از قطره‌ای کمتو از مهر افزون، من از ذرّه کمتر
56. ۵۶همین سرفرازی مرا بس، که باشمچو میلی، کمند ترا صید لاغر
57. ۵۷الا تا به مجمر نهند اهل دولتسپند و بود نفع او دفع هر شر
58. ۵۸گه چشم زخم بساط جلالتکواکب سپند، آسمان باد مجمر