1. ۱خوش آنکه جان شده قربان چشم غمزه‌زنشلباس عیدی او گشته لاله‌گون کفنش
2. ۲زهی سعادت قربانیی که عید وصالبر آستان تو در خاک و خون فتاده تنش
3. ۳شهید آرزویت را پی مبارکبادکسی به بر نکشد روز عید جز کفنش
4. ۴به صد شتاب پی قتلم آید و ترسمکه ذوق این کُشدم پیشتر ز آمدنش
5. ۵ز کار این دل پرآرزو عجب دارمکه هیچ تجربه حاصل نشد ز حال منش
6. ۶چو عکس غنچه در آب حیات بنمایددل شکفتهٔ او از لطافت بدنش
7. ۷ز آفتاب، فروغ رخش گذشته، مگرنهاده است به خاک در ابوالحسنش؟
8. ۸علیّ‌موسی‌جعفر، هزبر قلب‌شکافکه برق برده خجالت ز تیغ صف شکنش
9. ۹ایا به پنجهٔ مشکل‌گشا عدو بندیکه صید بود به یک تار موی اهرمنش
10. ۱۰چو شمع قدر تو فانوس در خیال آردسزد که گردد والای چرخ، پیرهنش
11. ۱۱چکید خون به زمین از سر هر انگشتشبه زور پنچه چو خورشید ساخت ممتحنش
12. ۱۲نکرده بحر زره در بر از دوایر موجکه حلقه‌های کمند تو گشته دام تنش
13. ۱۳فلک به بادیه دُرهای شب‌چراغ گذاشتچو پاس عدل تو شد در زمانه مؤتمنش