1. ۱مرا به سینه چو شمعی‌ست جلوه‌گر آتشز آب دیده فزون است در جگر آتش
2. ۲به راه بادیه‌ای آتشم به سرباردکه پای چون بنهم بگذرد ز سر آتش
3. ۳ستاره سوخته پروانه‌ای‌ست مرغ دلمکه از غُلوی هوس می‌کشد به بر آتش
4. ۴فسرده‌گو مزن آتش‌پرست را طعنهکه داده سوخته را لذت دگر آتش
5. ۵هوای عشق ربودش مگر، که چون خورشیدبه رقص آمده از خویش بی‌خبر آتش؟
6. ۶چو طفل جنبد و لب در سخن بجنباندمگر کند سبق عشق را ز بر آتش؟
7. ۷شب از دلم غم او پا نمی‌نهد بیرونبه زیر پا بودش گرچه تا سحر آتش
8. ۸ز وعده تو دل از راه رفت و نقصان کردچو گمرهی که به شب رو نهاد بر آتش
9. ۹بود چو شیشه می خلعت محبّت راز سحر حسن تو رو آب و آستر آتش
10. ۱۰در انتظار تو فرش رهند سوختگانمرو که ریخته بر هر سرگذر آتش
11. ۱۱کشی ز سینه من گر خدنگهای جفابه صد زبان دهد از سوز دل خبر آتش
12. ۱۲به زینهار زبان همچو مار کرده برونز بیم رمح شهنشاه دادگر آتش
13. ۱۳شه نجف، اسداللّه، ساقی کوثرکه گردد از نم لطفش چو باده تر آتش
14. ۱۴شهی که شاید اگر چون ملک شود عریانبه دور معدلتش از لباس شر آتش
15. ۱۵وزد به حشر اگر باد لطف او، شایدکه منفعل شود از خویش در سقر آتش
16. ۱۶اگر کند نظر از روی اعتبار، سزدکه همچو مشک شود دود و همچو زر آتش
17. ۱۷شرار نعل سمندش به او گر آمیزدشود به صاعقه من بعد همسفر آتش
18. ۱۸ایا شهی که عتاب تو گر اشاره کندز برق حادثه افتد به بحر و بر آتش
19. ۱۹به آب لطف تو گر دیده شست‌وشو یابدنیاورد پس ازین تاب در نظر آتش
20. ۲۰سموم قهر تو گر در چمن گذار کندبه جای برگ خزان ریزد از شجر آتش
21. ۲۱چو شانه دور کند با زبانه تاب از مویدمی که حفظ تو آرد گذار بر آتش
22. ۲۲ز برق تیغ تو اندیشه‌گر کند، شایدکه اتّصال نیابد به یکدگر آتش
23. ۲۳وگر کبوتر عزم تو بگذرد برویچو آفتاب برآرد ز شعله پر آتش
24. ۲۴خیال آتش قهرت اگر کند، شایدکه همچو بیضه فتد در دل گهر آتش
25. ۲۵به باغ حفظ تو شاید که همچو پرتو گلبه روی خویش دهد آب را گذر آتش
26. ۲۶به دور خُلق تو گلهای آتشین گرددنهند اهل جنون را اگر به سر آتش
27. ۲۷چو گنج قارون شاید که در رود به زمیناگر شود ز وقار تو بهره‌ور آتش
28. ۲۸شود مصوّر اگر خشم تو، زبانه زندبه جای بال زتمثال جانور آتش
29. ۲۹به یاد خلق تو شاید که آب خضر چکداگر زند به رگ دود نیشتر آتش
30. ۳۰برو اگر گذرد آفتاب همت تودگر عجب که تصرف کند به زر آتش
31. ۳۱شها بر آتش من ریز آب مرحمتیکه در تنم تب مرگ است و در جگر آتش
32. ۳۲سه ماه شد که به سوز دلی گرفتارمکز آتش دل من گفته الحذر آتش
33. ۳۳تنم ز تاب تب غم به خویش پیچدچو تار موی که در وی کند اثر آتش
34. ۳۴لبم پر آبله گردیده همچو شمع، مگرمرا به خوان اجل گشته ماحضر آتش؟
35. ۳۵شود پر آبله انگشت حکمتش ز شرارنهد به نبض من خسته دل اگر آتش
36. ۳۶رسیده بر لب بام آفتاب زندگی‌امچنانکه شعله زد از روزنم مگر آتش
37. ۳۷چو خاک، تشنه لب آب رحمتم، تاکیدهد ز شعله مرا نامه (؟) خطر آتش؟
38. ۳۸دگر خموش شوم، کز زبان درازی خویشچو مهر دست ندامت زند به سر آتش
39. ۳۹کنم دعای تو ورد زبان که دست دعازند چو خنجر عدل تو آب بر آتش
40. ۴۰الا به باغ جهان تا کند کلیم آسادهان غهچه سیراب را ضرر آتش
41. ۴۱ز بهر خاک نشین تو بر دمد ریحاناگر قدم بنهد چون خلیل در آتش