1. ۱به سینه تیری ازان غمزه خورده‌ام کاریکه برنیایدم از دل مگر به دشواری
2. ۲ز بس که غمزهٔ او خوار و زار می‌کشدمبه عجز می‌طلبم هر دم از اجل یاری
3. ۳اجل که شیوهٔ او بی‌گنه کشی‌ست، کندبه پشتگرمی آن غمزه این ستمکاری
4. ۴به عشوه‌ها که ازو بوی خون همی‌ آیدمبر دلم، که نمی‌آید از تو دلداری
5. ۵مگر سرایت خون دل شهیدان استکه گرمخون شده‌ای با وجود خونخواری
6. ۶ز بیم آن مژه شادم به قید طرّه، که صیدبه زیر تیغ ندارد غم گرفتاری
7. ۷به یک کرشمه توانی جهان جهان بکشیکه از اجل نکشی منّت مددکاری
8. ۸دلا نگفتم ازان بی‌وفا فریب مخور؟کنون به آنچه ازو می‌کشی سزاواری
9. ۹فغان که از تو پر آزار شد چنان دلهاکه نیست خوی ترا قدرت دل‌آزاری
10. ۱۰ز بیخودی شده‌ام گرم شکوه، می‌خواهمکه هرچه می‌شنوی، ناشنیده انگاری
11. ۱۱ز رفتن تو دلم را کجا دهد تسکینبهانه‌ای که پذیرفته‌ام به ناچاری
12. ۱۲ز بس ترا دل بیگانه‌خو حجاب آموختز آشنا چه،‌ که از خویش شرم می‌داری
13. ۱۳بر آستان شهنشه مگر نهادی رویکه سر ز ناز به گردون فرو نمی‌آری
14. ۱۴جهان پناه فلک دستگاه، ابراهیمکه انسب است به او منصب جهانداری
15. ۱۵شهی که بر سر گنجینهٔ سخاوت اوکند به جای شرر، اژدها گهرباری
16. ۱۶توان ز گرد ره کبریای او، افراشتفراز تارک خورشید، چتر جبّاری
17. ۱۷کسی ز ننگ، حیات ابد نمی‌طلبدز بس که بسته سخایش در طلبکاری
18. ۱۸ز خنده، از فرح عهد او، نبندد لباگر به سوده‌نمک زخم را بینباری
19. ۱۹دمد گلی که نباشد به آب حاجتمندبه یاد لطفش اگر دانه از شرر کاری
20. ۲۰زهی ز حلم تو گیتی به زیر بار، چنانکه کوه را نشمارد مگر به سرباری
21. ۲۱کنی ز قدر چو عیسی بر آسمان منزلاگر ز حلم، قدم بر زمین نیفشاری
22. ۲۲به خلق اگر نفست مژده حیات دهداجل کند پس ازین خسته را پرستاری
23. ۲۳درو به چشم تصرّف کجا تواند دیداگر به دزد اجل نقد عمر بسپاری
24. ۲۴به بحر حلم تو گر کوه را دراندازندچو کاه بر سر آب آید از سبکباری
25. ۲۵عقاب عزم تو گر پر دهد به بال خدنگکند چو مرغ هوایی به خویش طیّاری
26. ۲۶خیال پاس تو گر دیده را به خواب آیدسزد که خواب شود پاسبان بیداری
27. ۲۷به هر زمین که وقار تو سایه اندازدشود کبود تن خاک از گرانباری
28. ۲۸به دور حفظ تو چون مهر، عکس بنمایدبه روی آتش اگر آب را کنی جاری
29. ۲۹توان به عهد تو دیدن ز پرتو توفیقجمال توبه در آیینهٔ گنهکاری
30. ۳۰چه آتشی‌ست سمندت که گر برانگیزیدهد به صاعقه تعلیم گرم رفتاری
31. ۳۱به جنب سرعت او، چرخ دایم‌الحرکتهمان به گام نخستین، چو گاو عصّاری
32. ۳۲به گاه پویه ازو قطرهٔ عرق که چکدعلی‌الدّوام کند چون ستاره، سیّاری
33. ۳۳چو برق در پی جستن به اضطراب آیداگر عنانش به دست نسیم بسپاری
34. ۳۴به دست برق سپاری عنان سرعت اودمی ز رفتن اگر خواهی‌اش نگه‌داری
35. ۳۵جهان پناها! اگر می‌روم ازین درگاهخدای را ز قصور وفا نپنداری
36. ۳۶گمان مبر که به آسانی از تو می‌گذرمکه پای ذوق ز پی می‌کشم به دشواری
37. ۳۷نه از شه است تغافل، نه از رهی تقصیرگرم ز خیل غلامان خویش نشماری
38. ۳۸به مجمع تو که جمعند اهل فضل و هنرکیم من و چو منی را چرا نگه‌داری
39. ۳۹سفر گزیدم اگر، عاری از هنر بودمکه آستان تو باشد ز بی‌هنر عاری
40. ۴۰به هر کجا که روم، بندهٔ تو خواهم بودکنند اگر دگرانم به جان خریداری
41. ۴۱ببند بهر دعا میلی از فسانه زبانکه بیش ازین نتوان کرد هرزه گفتاری
42. ۴۲همیشه دست قضا تا به دستیاری حسنکند عمارت این کهنه چاردیواری
43. ۴۳به اتّفاق دعاهای مستجاب، کندبنای عمر ترا روزگار، معماری