1. ۱ای خواجه بوالفرج نکنی یاد منتا شاد گردد این دل ناشاد من
2. ۲دانی که هست بنده آزاد توهر کس که هست بنده و آزاد من
3. ۳نازم بدانکه هستم شاگرد توشادم بدانکه هستی استاد من
4. ۴ای رونی ای که طرفه بغدادیدارد نشستگاه تو بغداد من
5. ۵مانا نه آگهی تو که باران اشگاز تن همی بشوید بنیاد من
6. ۶در کوره ای ز آتش غم یافته ستنرم آهن است گویی پولاد من
7. ۷نزدیک و دوربینی که خاص و عامفریاد گر برفت ز فریاد من
8. ۸پنجاه و پنج وعده درین سال شدکز هیچ گونه ناگذرد داد من
9. ۹بنشاد روزگار و اندر نشانددر عاج سفته و سفته شمشاد من
10. ۱۰ران هزبر لقمه کند رنگ منمغز عقاب طعمه کند خاد من
11. ۱۱چون باد و آب در که و دشت اوفتدتیغ چو آب و بارهٔ چون باد من
12. ۱۲با گیتی استوار کنم کار خویشگر بخت استوار کند لاد من
13. ۱۳از روزگار باز نخواهم شدنتا روزگار می بدهد داد من
14. ۱۴هیچم مکن فرامشم از یاد خویشزیرا که نه فرامشی از یاد من