1. ۱دلم ز اندوه بی حد همی نیاسایدتنم ز رنج فراوان همی بفرساید
2. ۲بخار حسرت چون بر شود ز دل به سرمز دیدگانم باران غم فرود آید
3. ۳ز بس غمان که بدیدم چنان شدم که مراازین پس ایچ غمی پیش چشم نگراید
4. ۴دو چشم من رخ من زرد دید نتوانستاز آن به خون دل آن را همی بیالاید
5. ۵که گر ببیند بدخواه روی من باریبه چشم او رخ من زرد رنگ ننماید
6. ۶زمانه بد هر جا که فتنه ای باشدچو نو عروسش در چشم من بیاراید
7. ۷چو من به مهر دل خویشتن درو بندمحجاب دور کند فتنه ای پدید آید
8. ۸فغان کنم من ازین همتی که هر ساعتز قدر و رتبت سر بر ستارگان ساید
9. ۹زمانه بربود از من هر آنچه بود مرابه جز که محنت من نزد من همی پاید
10. ۱۰لقب نهادم از این روی فضل را محنتمگر که فضل من از من زمانه برباید
11. ۱۱فلک چو شادی می داد مر مرا بشمردکنون که می دهدم غم همی نپیماید
12. ۱۲چو زاد سرو مرا راست دید در همه کارچو زاد سروم از آن هر زمان بپیراید
13. ۱۳تنم ز بار بلا زان همیشه ترسانستکه گاهگاهی چون عندلیب بسراید
14. ۱۴چرا نگرید چشم و چرا ننالد تنچگونه کم نشود صبر و غم نیفزاید
15. ۱۵که دوستدار من از من گرفت بیزاریبلی و دشمن بر من همی ببخشاید
16. ۱۶اگر ننالم گویند نیست حاجتمندو گر بنالم گویند ژاژ می خاید
17. ۱۷غمین نباشم از ایرا خدای عزوجلدری نبندد تا دیگری نبگشاید