1. ۱زیور آسمان چو بگشایندکله های هوا بیارایند
2. ۲کوه را سر به سیم درگیرنددشت را رخ به زر بیندایند
3. ۳زنگ ظلمت به صیقل خورشیدهمچو آئینه پاک بزدایند
4. ۴صبر از اندوه من فرار کنداین بکاهند و آن بیفزایند
5. ۵اختران نور مهر دزدیدندزان بدو هیچ روی ننمایند
6. ۶مهر چون روز نور مه بستداختران شب همی پدید آیند
7. ۷بینی اندر سپیده دم به نهیبکه ز لرزه همی نیاسایند
8. ۸ایستاده همه ز بهر گریزرایت آفتاب را پایند
9. ۹در هزیمت ز نور و تابش اوهر چه دریافتند بربایند
10. ۱۰ای عجب گوهران نیک و بدندنه به یک طبع و نه به یک رایند
11. ۱۱مهترند آنچه زان گران دستندکهترند آنچه زان سبکپایند
12. ۱۲طالع از ارتفاع شب گیرندهمه را همچو شب همی زایند
13. ۱۳پدر عقل و مادر هنرندپس چرا سوی هر دو نگرایند
14. ۱۴همه پالوده نقره را مانندنقره ضر و نفع پالایند
15. ۱۵چون سنان ها زدوده اند و ازینبر دل و بر جگر نبخشایند
16. ۱۶در نظر دیده های مارانندخلق را زان چو مار بفسایند
17. ۱۷گرچه ما را چو مار حله دهندروزی آخر چو مار بگزایند
18. ۱۸نتوان جست از آنچه پیش آرندکرد باید هر آنچه فرمایند
19. ۱۹زندگانند و جان زنده خورندتازگانند و عمر فرسایند
20. ۲۰هر چه پیراستند بگشودنددل مبند اندر آنچه پیرایند
21. ۲۱گاه در روی این همی خندندگاه دندان بر آن همی خایند
22. ۲۲از پی این عبیر می بیزندوز پی آن حنوط می سایند
23. ۲۳دورها چرخ را بپیمودندقرن ها نیز هم بپیمایند
24. ۲۴نکنند آنچه رای و کام کسی استزانکه خود کامگار و خود رایند
25. ۲۵قطره ای آب و خاک را ندهندتا به خون روی گل نیالایند
26. ۲۶گنه و عذرشان خردمنداننه بگویند و هیچ نستایند
27. ۲۷خلق را پاره پاره در بندندپس از آن بندبند بگشایند
28. ۲۸خیز مسعود سعد رنجه مباشهمچنینند و همچنین بایند
29. ۲۹همه فرمان بران یزدانندتا ندانی که کار فرمایند