1. ۱بهروزبن احمد که وزیر الوزرا شدبشکفت وزارت که سزا جفت سزا شد
2. ۲تا رای چو خورشیدش بر ملک و ملک تافتهر رای که بر روی زمین بود هبا شد
3. ۳تا چون فلک عالی بر صحن جهان گشتآفاق جلالت همه پر نور و ضیا شد
4. ۴با رتبت او پایه افلاک زمین گشتبا همت او چشمه خورشید سها شد
5. ۵اقبال و سعادت را آن مجلس و آن دستروینده زمین آمد و بارنده سما شد
6. ۶از قافله زایر آن درگه سامیشکعبه ست که مأوای مناجات و دعا شد
7. ۷تا گشت خریدار هنر رای بلندشبازار هنرمندان یکباره روا شد
8. ۸فتنه ره تقدیر و قضا هرگز نسپردتا فکرت او پرده تقدیر و قضا شد
9. ۹چون بنده شدش دولت و اقرار همی کردآخر خرد روشن و بشنید و گوا شد
10. ۱۰دشمنش که بگریخت ز چنگال نهیبشصد شکر همی کرد که در دام بلا شد
11. ۱۱ای آنکه به اقبال تو در باغ وزارتهر شاخ که سر برزد با نشو و نما شد
12. ۱۲تا رحمت و انصاف تو در دولت پیوستگیتی همه از صاعقه ظلم جدا شد
13. ۱۳ایام تو در شاهی تاریخ هنر گشتآثار تو در دانش فهرست دعا شد
14. ۱۴بس عاجز و درمانده و بس کوفته چون منکز چنگ بلا زود به فر تو رها شد
15. ۱۵دانند که در خدمت سلطان جهاندارتا گشت زبانم به ثنا وقف ثنا شد
16. ۱۶زانجای که از آن تاخته بودیم به تعجیلزیرا که همه حاجب زین جای روا شد
17. ۱۷ظنی که بیاراسته بودیم تبه گشتتیری که بینداخته بودیم خطا شد
18. ۱۸گر دیده من جست همی تابش خورشیدروزم چو شب تاری تاریک چرا شد
19. ۱۹گیرم که گنه کردم والله که نکردمعفوی که خداوندان کردند کجا شد
20. ۲۰دارم به تو امید و وفا گرددم آخرکامید همه خلق جهان از تو روا شد
21. ۲۱گر راست رود تیر امیدم نه شگفت استزیرا چو کمان قامتم از رنج دو تا شد
22. ۲۲مدحی چو شکوفه نه شکفت است ز طبعماکنون که تن از خواری همجنس گیا شد