1. ۱طاهر ثقت الملک سپهر است و جهانستنه راست نگفتم که نه اینست و نه آنست
2. ۲نی نی نه سپهر است که خورشید سپهر استنی نی نه جهانست که اقبال جهانست
3. ۳آن چرخ محلست که با حلم زمینستوان پیر ضمیرست که با بخت جوانست
4. ۴هر باره که زین کرده شود همت او رااندر میدان زیر دو کف زیر دو رانست
5. ۵ای آنکه سوی دولت تو قاصد نصرتپیوسته یگانه است و دوگانست و سه گانست
6. ۶شد منفعت عالم دست تو که آن دستکانست و نه کانست که بخشنده کانست
7. ۷شد مصلحت دنیا مهر تو که آن مهرجانست و نه جانست فزاینده جانست
8. ۸سهم تو عجب نیست اگر صاعقه تیر استزیرا که کف هیبت تو برق کمانست
9. ۹آن کس که چو گل نیست به دیدار تو تازهدر دیده ش چون دیده نرگس یرقانست
10. ۱۰وانکس که نه چون مورد وفادار تو باشدمانند دل لاله دلش در خفقانست
11. ۱۱نه بار جهان بر تن تو هیچ نشسته استنه راز سپهر از دل تو هیچ نهانست
12. ۱۲امید جهان زنده و دلشاد بماندتا دولت تو در بر انصاف روانست
13. ۱۳عزمت نه سبکسارست ار چه سبکست اوحزمت نه گرانبارست ار چند گرانست
14. ۱۴بادیست شتاب تو کش از کوه رکابستکوهیست درنگ تو کش از باد عنانست
15. ۱۵طبع تو زمانست و زمینست همیشهدر نفع زمینست و به تأثیر زمانست
16. ۱۶بر چرخ محیط است مگر عالم روحستدارنده دهر است مگر چرخ کیانست
17. ۱۷از خاطر تیز تو شود تیغ هنر تیزپس خاطر تو زینسان تیغست و فسانست
18. ۱۸از روی تو حشمت همه چون نرگس چشمستدر مدح تو دولت همه چون لاله دهانست
19. ۱۹در مدحت سودست و زیانست به مالتسودت همه سودت و زیانت نه زیانست
20. ۲۰گوشست همه چون صدف آن را که نیوشدوانکس که سراید همه چون کلک زبانست
21. ۲۱ای آنکه ز هول تو دل و دیده دشمنبر آتش سوزنده و بر تیره دخانست
22. ۲۲گر فصل چهار آمد هر سال جهان راپس چون که همه ساله مرا فصل خزانست
23. ۲۳ور فصل خزان بینم دایم به چه معنیزندان من از دیده من لاله ستانست
24. ۲۴نه آفت و اندوه مرا وصف قیاس استنه محنت و تیمار مرا حد و کرانست
25. ۲۵نه در دلم از رنج تحمل را جایستنه در تنم از خوف رگم را ضربانست
26. ۲۶گر خوردنی یابم هر هفته نه هر روزاز دست مرا کاسه و از زانو خوانست
27. ۲۷ور هیچ به زندانبان گویم که چه داریگوید که مخور هیچ که ماه رمضانست
28. ۲۸گویمش که بیمارم و رو شربت و نان آرخنده زند و گوید خود کار در آنست
29. ۲۹هر چند که محبوس است این بنده مسکینبی نان نزید چون بنده حیوانست
30. ۳۰بدبخت کسی ام که به چندان زر و نعمتامروز همه قصه من قصه نانست
31. ۳۱جز کج نرود کار من مدبر منحوسکاین طالع منحوسم کجر و سرطانست
32. ۳۲بسیار سخن گفت مرا بخت پس آنگههر کرده که او کرد بدان گفته همانست
33. ۳۳گر دل به طمع بستم شعرست بضاعتور احمقی کردم اصل از همدانست
34. ۳۴امروز مرا صورت ادبار عیان شدنزد همگان صورت این حال عیانست
35. ۳۵در بندم و این بند ز پایم که گشایدتا چرخ فلک بند مرا بسته میانست
36. ۳۶از خلق چه نالم که هنر مایه رنج استوز بخت چه گریم که جهان بر حدثانست
37. ۳۷در ذات من امروز همی هیچ ندانندکه انواع سخن را چه بیان و چه بناست
38. ۳۸وز من اثری نیست جز این لفظ که گوینداین شعر بخوانید که این شعر فلانست
39. ۳۹گیتی چو ضمانی کندم شاد نباشمزان روی که این گیتی بس سست ضمانست
40. ۴۰زین بیش چرا گردون بگذاردم ایراگردون رمه خود را خونخواره شبانست
41. ۴۱از جمله خداوندا در وهم نیایدکه احوال من بد روز اینجا به چه سانست
42. ۴۲گر دولت تو بخت مرا دست نگیرداز محنت خود هر چه بگویم هذیانست
43. ۴۳ور در دل تو هیچ بگیرد سخن مندر کار خلاصم چه خلاف و چه گمانست
44. ۴۴کانرا که به جان بیم کند چرخ ستمگرنقشی که کند کلک تو منشور امانست
45. ۴۵شایسته صدر تو ثنا آمد و نامدکان کس که ثنا گفتت دانست و ندانست
46. ۴۶دانست که جز معجزه گفتنش نشایدبسیار بکوشید که گوید نتوانست
47. ۴۷هر گفته و هر کرده تو دولت و دین رابر جاه دلیل است و بر اقبال نشانست
48. ۴۸امکان تو با تمکین همچون تن و جان بادتا جان و تن از کون و مکینست و مکانست
49. ۴۹چون کوه متین بادی تا کوه متین استبا بخت قرین بادی تا دور قرانست