1. ۱نالم ز دل چو نای من اندر حصار نایپستی گرفت همت من زین بلند جای
2. ۲آرد هوای نای مرا ناله های زارجز ناله های زار چه آرد هوای نای
3. ۳گردون به درد و رنج مرا کشته بود اگرپیوند عمر من نشدی نظم جانفزای
4. ۴نه نه ز حصن نای بیفزود جاه منداند جهان که مادر ملکست حصن نای
5. ۵من چون ملوک سر ز فلک برگذاشتهزی زهره برده دست و به مه بر نهاده پای
6. ۶از دیده گاه پاشم درهای قیمتیوز طبع گه خرامم در باغ دلگشای
7. ۷نظمی بکامم اندر چون باده لطیفخطی به دستم اندر چون زلف دلربای
8. ۸ای در زمانه راست نگشته مکوی کژوی پخته ناشده به خرد خام کم درای
9. ۹امروز پست گشت مرا همت بلندزنگار غم گرفت مرا تیغ غمزدای
10. ۱۰از رنج تن تمام نیارم نهاد پیوز درد دل بلند نیارم کشید وای
11. ۱۱گیرم صبور گردم بر جای نیست دلگویم به رسم باشم هموار نیست رای
12. ۱۲عونم نکرد همت دور فلک نگارسودم نداد گردش جام جهان نمای
13. ۱۳بر من سخن نبست نبندد بلی سخنچون یک سخن نیوش نباشد سخن سرای
14. ۱۴کاری ترست بر دل و جانم بلا و غماز رمح آب داده و از تیغ سرگرای
15. ۱۵چون پشت بینم از همه مرغان درین حصارممکن بود که سایه کند بر سرم همای
16. ۱۶گردون چه خواهد از من بیچاره ضعیفگیتی چه خواهد از من درمانده گدای
17. ۱۷گر شیر شرزه نیستی ای فضل کم شکرور مار گَرزه نیستی ای عقل کم گزای
18. ۱۸ای محنت ار نه کوه شدی ساعتی برووی دولت ار نه باد شدی لحظه ای بپای
19. ۱۹ای تن جزع مکن که مجازیست این جهانوی دل غمین مشو که سپنجیست این سرای
20. ۲۰گر عز و ملک خواهی اندر جهان مدارجز صبر و قناعت دستور و رهنمای
21. ۲۱ای بی هنر زمانه مرا پاک در نوردوی کوردل سپهر مرا نیک بر گرای
22. ۲۲ای روزگار هر شب و هر روز از حسدده چه ز محنتم کن و ده در ز غم گشای
23. ۲۳در آتش شکیبم چون گل فرو چکانبر سنگ امتحانم چون زر بیازمای
24. ۲۴از بهر زخم گاه چو سیمم فرو گدازوز بهر حبس گاه چو مارم همی فسای
25. ۲۵ای اژدهای چرخ دلم بیشتر بخوروی آسیای چرخ تنم تنگ تر بسای
26. ۲۶ای دیده سعادت تاری شو و مبینوی مادر امید سترون شو و مزای
27. ۲۷زین جمله باک نیست چو نومید نیستماز عفو شاه عادل و از رحمت خدای
28. ۲۸شاید که بی گنه نکند باطلم ملککاندر جهان نیابد چون من ملک ستای
29. ۲۹مسعود سعد دشمن فضلست روزگاراین روزگار شیفته را فضل کم نمای