1. ۱ای به عارض سپید و زلف سیاهچون لب خود نبید لعل بخواه
2. ۲روی دولت سپید و قصر سپیدروز دشمن سیاه و چتر سیاه
3. ۳مملکت را هزار شمع فروختمی بیار ای به روی شمع سیاه
4. ۴تا می چند جانفزای خوریمبر بساط بقای دولت و شاه
5. ۵شه ملک ارسلان بن مسعودملک عدل ورز داد پناه
6. ۶پادشاهی که بر بزرگی اودارد اقبال او هزار گواه
7. ۷ای خداوند بندگی تو راگیتی اقرار کرده بی اکراه
8. ۸آفتابی به وقت پاداشنآسمانی به گاه پاد افراه
9. ۹ناصحت را نکرد گیتی رددشمنت را نداشت چرخ نگاه
10. ۱۰روزگار تو هر چه راست نهادنکند گشت روزگار تباه
11. ۱۱راز تو با زمانه پیمان بستچون ز راز زمانه گشت آگاه
12. ۱۲دست ظلم دراز دست شدهکرد عدل تو از جهان کوتاه
13. ۱۳روزگار گناهکار امروزباز گردد همی به عذر گناه
14. ۱۴گاه و بیگاه زر همی باردتا ز تو گاه شاد شد ناگاه
15. ۱۵نه عجب گر ز ابر بخشش توبرگ زرین دمد به جای گیاه
16. ۱۶مهر گویی که از چهارم چرخروی توست از چهار پر کلاه
17. ۱۷خا بوسد سپهر هر روزیپیش تخت تو بامداد پگاه
18. ۱۸گشت خورشید چرخ روشن چشمچون سوی دولت تو کرد نگاه
19. ۱۹دید روی تو چشم چشمه مهرگفت شاها علیک عین الله
20. ۲۰با تو یک روی شد جهان در رویبا تو یکتاه شد جهان دوتاه
21. ۲۱ملک آراست از سپاه سپهرهین برآرای چون سپهر سپاه
22. ۲۲از خراسان چو بار برداریسوی ملک عراق در کش راه
23. ۲۳مملکت ها ستان و شاهان بندپادشاهی فزای و دشمن کاه
24. ۲۴خسروان بزرگ هفت اقلیمخاک روبند پیش تو به جباه
25. ۲۵زیر زخمت چه تاب دارد کوهپیش صرصر کجا برآید کاه
26. ۲۶شیر شرزه چو از نخیز بخاستبیش در بیشه نگذرد روباه
27. ۲۷دشمن تو اگر شود بیژننیست جاش از جهان مگر تک چاه
28. ۲۸تا ز گردون همی فروزد روزتا ز دوران همی فزاید ماه
29. ۲۹چون فروزنده روز بادت ملکچون فزاینده ماه بادت جاه
30. ۳۰ناصح دولت تو دانش پیرعون ملک تو دولت برناه