1. ۱چون سیه کرد خاک پیرامنشب کشان کرد بر هوا دامن
2. ۲گیسوان نگار شد گوییواندرو در بنات نعش و پرن
3. ۳آز من زو و او دراز چو آزمحنتم زو و او سیه چو محن
4. ۴از درازی چو زلف نامفتولوز سیاهی چو جعد پر ز شکن
5. ۵از نسیم و ستاره دانستممنفذ باب و مدخل روزن
6. ۶همچو تیغی مجره پر گوهرچرخ گردان درو به جای مسن
7. ۷می نیارست کرد بانگ از بیمطیلسان دار چرخ در مؤذن
8. ۸زان کجا فرقدان به چرخ بلندچشم بی نور می فتادش ظن
9. ۹من بدست اندر از پی صفتشلعبتی مشک چهر زرین تن
10. ۱۰مهر رنگی چو در کسوف شودبه لآلی معانی آبستن
11. ۱۱چون شود جفت بحر قار سزدزاید از وی معانی روشن
12. ۱۲اگر او زاد کر ز مادر خویشچون فصیح آمد و بلیغ سخن
13. ۱۳باز کرده دهن سخن گوینداو شود گنگ باز کرده دهن
14. ۱۴پس از آن گوید او کجا به تیغسر او را ببری از گردن
15. ۱۵کار ملکست راست پنداریکه بپیرایدش همی آهن
16. ۱۶چون تواناست او و برنا سرکه چنان لاغرست و پیر بدن
17. ۱۷چون زبان گشت ترجمان ضمیرهمچو دل گشت قهرمان فطن
18. ۱۸گر شهادت بگفت از چه بودخورش او ز رای اهریمن
19. ۱۹بند بر پای و تیز رو چون بادتیره و زاید او سهیل یمن