1. ۱ای خوشدل ای عزیز گرانمایه یار منای نیکخواه یار من و دوستدار من
2. ۲رفتی و هیچ گونه نیابی ز غم قراربا خویشتن ببردی مانا قرار من
3. ۳مهجورم و به روز فراق تو جفت منرنجورم و به شب غم تو غمگسار من
4. ۴خوردم به وصلت تو بسی باده نشاطدر فرقت تو پیدا آمد خمار من
5. ۵دانم که نیک دانی در فضل دست منواندر سخن شناخته ای اختیار من
6. ۶بد روزگار گشت فرو ماند و خیره شدبدخواه روزگار من از روزگار من
7. ۷کاینجا به حضرت اندر دهقان دشمنمپیدا همی نیارد در ده هزار من
8. ۸گریان شدست و نالان چو ابر نوبهارنادیده یک شکوفه هنوز از بهار من
9. ۹گر بحر گردد او نبود تا به کعب منور باد گردد او نرسد در غبار من
10. ۱۰آن گوهرم که گردد گوهر مرا صدفوان آتشم که آتش گردد شرار من
11. ۱۱وان شیرم از قیاس که چون من کنم زئیرروبه شوند شیران در مرغزار من
12. ۱۲گر دهر هست بوته هر تجربت چراگردون همی گرفت نداند عیار من
13. ۱۳بر روزگار فاضل باشد مرا بسیگر او کند به راستی و حق شمار من
14. ۱۴ای یادگار مانده جهان را ز اهل فضلبس باشد این قصیده تو را یادگار من
15. ۱۵هرگز نبود همت من در خور یسارهرگز نبود در خور همت یسار من
16. ۱۶ای همچو آشکار من وهم نهان مندانسته ای نهان من و آشکار من
17. ۱۷یک ره بیا بر من و کوتاه کن غمموز بهر خود دراز مدار انتظار من
18. ۱۸ای بحر راد مهری از بهر من بگیراین شعرهای چون گهر شاهوار من