1. ۱شخصی به هزار غم گرفتارمدر هر نفسی به جان رسد کارم
2. ۲بی زلت و بی گناه محبوسمبی علت و بی سبب گرفتارم
3. ۳در دام جفا شکسته مرغی امبر دانه نیوفتاده منقارم
4. ۴خورده قسم اختران به پاداشمبسته کمر آسمان به پیکارم
5. ۵هر سال بلای چرخ مرسوممهر روز عنای دهر ادرارم
6. ۶بی تربیت طبیب رنجورمبی تقویت علاج بیمارم
7. ۷محبوسم و طالعست منحوسمغمخوارم و اخترست خونخوارم
8. ۸برده نظر ستاره تاراجمکرده ستم زمانه آزارم
9. ۹امروز به غم فزونترم از دیوامسال به نقد کمتر از پارم
10. ۱۰طومار ندامتست طبع منحرفیست هر آتشی ز طومارم
11. ۱۱یاران گزیده داشتم روزیامروز چه شد که نیست کس یارم
12. ۱۲هر نیمه شب آسمان ستوه آیداز گریه سخت و ناله زارم
13. ۱۳زندان خدایگان که و من کهناگه چه قضا نمود دیدارم
14. ۱۴بندیست گران به دست و پایم درشاید که بس ابله و سبکبارم
15. ۱۵محبوس چرا شدم نمی دانمدانم که نه دزدم و نه عیارم
16. ۱۶نز هیچ عمل نواله ای خوردمنز هیچ قباله باقیی دارم
17. ۱۷آخر چه کنم من و چه بد کردمتا بند ملک بود سزاوارم
18. ۱۸مردی باشم ثناگر و شاعربندی باشد محل و مقدارم
19. ۱۹جز مدحت شاه و شکر دستورشیک بیت ندید کس در اشعارم
20. ۲۰آنست خطای من که در خاطربنمود خطاب و خشم شه خوارم
21. ۲۱ترسیدم و پشت بر وطن کردمگفتم من و طالع نگونسارم
22. ۲۲بسیار امید بود در طبعمای وای امیدهای بسیارم
23. ۲۳قصه چه کنم دراز بس باشدچون نیست گشایشی ز گفتارم
24. ۲۴کاخر نکشد فلک مرا چون مندر ظل قبول صدر احرارم
25. ۲۵صدر وزرای عصر ابونصر آنکافزوده ز بندگیش مقدارم
26. ۲۶آن خواجه که واسطه ست مدح اودر مرسله های لفظ دربارم
27. ۲۷گر نیستم از جهان دعا گویشدر هستی ایزدست انکارم
28. ۲۸گر نه به ثنای او گشایم لببسته ست مان به بند زنارم
29. ۲۹ای کرده گذر به حشمت از گردوناز رحمت خویش دور مگذارم
30. ۳۰جانم به معونت خود ایمن کنکامروز شد آسمان به آزارم
31. ۳۱برخاست به قصد جان من گردونزنهار قبول کن به زنهارم
32. ۳۲آنی تو که با هزار جان خود رابی یک نظر تو زنده نشمارم
33. ۳۳ای قوت جان من ز لطف توبی شفقت خویش مرده انگارم
34. ۳۴شه بر سر رحمت آمدست اکنونمگذار چنین به رنج و تیمارم
35. ۳۵ارجو که به سعی و اهتمام توزین غم بدهد خلاص دادارم
36. ۳۶این عید خجسته را به صد معنیبر خصم تو ناخجسته پندارم
37. ۳۷برخور ز دوام عمر کز عالمدر عهد تو کم نگردد آثارم