1. ۱نهاد زلف تو بر مه ز کبر و ناز قدمکراست دست بر آن مشک گون غالیه شم
2. ۲چو بود عارض تو لاله طبیعی رنگمگر نمود مرا عنبر طبیعی خم
3. ۳بهاری روی تو از زلف تو فزون گشته ستبهای دیبا آری فزون شود ز علم
4. ۴ز خون دلها خطی نوشت خامه حسنکه آن به حلقه و خالست معرب و معجم
5. ۵ز ضم نهادند اعرابش از چه شد مکسوربه جزم کردند او را چرا بود مدغم
6. ۶تو را صفت به مه و گل نکرد یارم از آنکمهت ز جمع عبیدست و گل زخیل خدم
7. ۷شکیب و صبرم در دل نگر که روز و شبستیکی فزون نشود تا یکی نگردد کم
8. ۸چو پر شود به دماغم ز تف عشق بخارز ابر چشم فرود آیدم چو باران نم
9. ۹ستام شب را خیری کند به طرف سرشکچو زیر زین کشد او پشت باره ادهم
10. ۱۰همی به حیرت و حسرت زنم دمی که زنماز آنکه باز پسین دم گمان برم که زنم
11. ۱۱وگر دلم ز دم سرد گرم گشت رواستنه سرد باشد در گرم کوره ها هر دم
12. ۱۲اگر دژم شدم از روزگار غم نخورمکه زود دولت خواجه مرا کند خرم
13. ۱۳عماد دولت بوسعد مایه همه سعدکه هدیه است ز گردون و تحفه عالم
14. ۱۴مضای عزمش بر روی باد بست جناحثبات حزمش در مغز کوه کوفت قدم
15. ۱۵زهی فروخته و افراخته چو مهر و سپهربنای ملک به حد حسام و نوک قلم
16. ۱۶تویی که رادی و انصاف تو بکند و ببستبه مال چشم نیاز و به عدل دست ستم
17. ۱۷دیم به جود چو ثنا گفت کف راد تو بوددو بهره بیش نباشد همیشه همه ز دیم
18. ۱۸بر آشکار و نهان واقفست خاطر توکه رهنمای وجودست و پیشوای عدم
19. ۱۹بود زبانی و هستت صدف زمانه بلیتو بوده ای غرض از گوهر بنی آدم
20. ۲۰به پیش نور ضمیر تو ملک را مظلمبه نزد حل بیان تو چرخ را مبهم
21. ۲۱چو هست ضد خداوند طالع تو به طبعزحل نتیجه نوحه ست و مادر ماتم
22. ۲۲چگونه باشد زنده مخالف تو از آنکفسرده گشتش در تن ز هول کین تو دم
23. ۲۳نساختندی در تن چهار دشمن ضداگر نگشتی مهر تو در میانه حکم
24. ۲۴به اره گر ز سرش تا قدم فرود آرنددو نیمه گردد زو ناچکیده خون چو بقم
25. ۲۵چنانکه مهر درم باژگونه دارد نقشدرست خیزد ازو گاه ضرب نقش درم
26. ۲۶شگفت نیست ازین طبع سست کژ که مراستهمه مناقب تو راست آید و محکم
27. ۲۷همی به وصف تو جنبد ضمیرم اندر دلهمی به مدح تو گردد زبانم اندر فم
28. ۲۸همیشه تا ز عدو در عقود هست نشانهمیشه تا ز طمع بر طبایعست رقم
29. ۲۹نشاط را به دل و دولت تو باد امیدامید را به سر همت تو باد قسم
30. ۳۰سماحت تو مثل گشته چون سخای عربکفایت تو سمر گشته چون دهای عجم
31. ۳۱به شکر و مدحت تو تیز گشته طبع و زبانبه مال و نعمت تو سیر کرده آز شکم