1. ۱چیست آن کاتشش زدوده چو آبچو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
2. ۲نیست سیماب و آب و هست دروصفوت آب و گونه سیماب
3. ۳نه سطرلاب و خوبی و زشتیبنماید تو را چو اسطرلاب
4. ۴نه زمانه ست و چون زمانه همیشیب پیدا کند همی ز شباب
5. ۵نیست محراب و بامداد کنندسوی او روی چون سوی محراب
6. ۶نیست نقاش و شبه بنگاردصورت هر چه بیند از هر باب
7. ۷همچو مشاطگان کند بر چشمجلوه روی خوب و زلف بتا
8. ۸صافی آبست و تیره رنگ شودگر بدو هیچ راه یابد آب
9. ۹ماه شکل و چو تافت مهر بر اوآید از نور عکس او مهتاب
10. ۱۰چون هوا روشن و به اندک دمپر شود روی او ز تیره سحاب
11. ۱۱روشن و راست گو گویی نیستجز دل و خاطر اولوالالباب
12. ۱۲همچو رای ملک پدید آردکژی از راستی خطا ز صواب
13. ۱۳نام او باژگونه آن لفظی استکه بگویند چون خورند شراب
14. ۱۴شاه محمود سیف دولت و دینکه نبیند چو او زمانه به خواب
15. ۱۵آنکه اندر جهان نماند دیوگر شود خشم او به جای شهاب
16. ۱۶خسروان پیش او کمر بندندهمچو در پیش خسروان حجاب
17. ۱۷چون زمین و فلک به بزم و به رزمنشناسد مگر درنگ و شتاب
18. ۱۸نیست معجب به جود خویش و جهانمی نماید به جود او اعجاب
19. ۱۹ای شهنشاه خسروی که شده ستزیر امر تو گردش دولاب
20. ۲۰نه عجب گر ز بنده محجوبیسازد از ابر آفتاب حجاب
21. ۲۱همه اعدای من زمن گیرندآنچه سازند با من از هر باب
22. ۲۲از عقاب است پر آن تیریکه بدو می بیفکنند عقاب
23. ۲۳دستهایم به رشته ای بستستکش ندادست جز دو دستم تاب
24. ۲۴در سکون برترم ز کوه که مندر جواب عدو نگیرم تاب
25. ۲۵هر چه گویند مر مرا بی شکزو نیابند خوب و زشت جواب
26. ۲۶هست بنده نبیره آدمدر همه چیز اثر کند انساب
27. ۲۷گفته بدسگال چون ابلیسدور کردم از آن چو خلد جناب
28. ۲۸شهریارا مبین تو دوری منمدح من بین چو لولؤ خوشاب
29. ۲۹در صافی نزاد هیچ صدفزر ساده نزاد هیچ تراب
30. ۳۰تا من از خدمت تو گشتم دورکم شد از محتسب مرا ایجاب
31. ۳۱همچو حرفی شدم نحیف و بلاگرد من همچو گرد حرف اعراب
32. ۳۲می فرو باردم چو باران اشکمی برآید دمم بسان سحاب
33. ۳۳نیستم چون ذباب شوخ چرادلم از ضعف شد چو پر ذباب
34. ۳۴چون غرابم ز دور بینی از آنتیره شد روز من چو پر غراب
35. ۳۵کافری نعمتت نبوده مرادوزخ خشمت از چه کرد عذاب
36. ۳۶بر بد و نیک از تو در همه سالخلق عالم معاقبند و مثاب
37. ۳۷آنکه بی خدمتی ثواب دهیشدید بایدش بی گناه عقاب
38. ۳۸من از آن بندگانم ای خسروکه نبندند طمع در اسباب
39. ۳۹زیست دانند باستام و کمررفت دانند با عصا و جراب
40. ۴۰گر کمانم کند فلک نجهدسخنم جز به راستی نشاب
41. ۴۱در شوم گر مرا بفرماییدر دهان هژبر تیز انیاب
42. ۴۲بنهم از برای نام تو رادیدگان زیر سکه ضراب
43. ۴۳خسروا بر رهیت تیز مشوسیفی اندر بریدنم مشتاب
44. ۴۴این نهال نشانده را مشکنمکن آباد کرد خویش خراب
45. ۴۵تا بپوشد زمین ز سبزه لباستا ببندد هوا ز ابر نقاب
46. ۴۶عزی و همچو عز محبب باشسیفی و همچو سیف نصرت یاب
47. ۴۷بر تو فرخنده باد ماه صیامخلد بادت ز کردگار ثواب