1. ۱عمرم همی قصیر کند این شب طویلوز انده کثیر شد این عمر من قلیل
2. ۲دوشم شبی گذشت چگویم چگونه بودهمچون نیازتیره و همچون امل طویل
3. ۳کف الخضیب داشت فلک ورنه گفتمیبر سوک مهر جامه فرو زد مگر به نیل
4. ۴از ساکنی چرخ و سیاهی شب مراطبع از شگفت خیره و چشم از نظر کلیل
5. ۵گفتم زمین ندارد اعراض مختلفگفتم هوا ندارد ارکان مستحیل
6. ۶چشمم مسیل بود ز اشکم شب درازمردم درو نخفت و نخسبند در مسیل
7. ۷این دیده گر به لؤلؤ را دست در جهانبا او چرا بخوابی باشد فلک بخیل
8. ۸روز از وصال هجر درآبم بود مقامشب از فراق وصل در آتش کنم مقیل
9. ۹چون مور و پشه ام به ضعیفی چرا کشیدگردون به سلسله در پایم چو شیر و پیل
10. ۱۰زنده خیال دوست همی داردم چنینکاید همی برم شب تار از دویست میل
11. ۱۱گه بگذرد ز آب دو چشمم کلیم وارگه در شود در آتش دلم راست چون خلیل
12. ۱۲نه سوخته در آتش و نه غرقه اندر آبگویی که هست بر تن او پر جبرئیل
13. ۱۳زر دست و سرخ دو رخ و دیده مرا به عشقز آن دو رخ منقش وز آن دیده کحیل
14. ۱۴چون نوحه ای برآرم یا ناله ای کنمداودوار کوه بود مر مرا رسیل
15. ۱۵او را شناسم از همه خوبان اگر فلکدر آتشم نهد که نیارم بر او بدیل
16. ۱۶تا کی دلم ز تیر حوادث شود جریحتا کی تنم ز جور زمانه بود علیل
17. ۱۷هرگز چو من نگیرد چنگ قضا شکارهرگز چو من نیابد تیر قدر قتیل
18. ۱۸یک چشم در سعادت نگشاد بخت منکش در زمان دست قضا درکشید میل
19. ۱۹نه نه به محنت اندرم آن حال تازه شدکان سوی هر سعادت و دولت بود دلیل
20. ۲۰پدرام و رام کرد مرا روزگار و بختخواجه رئیس سیدابوالفتح بی عدیل
21. ۲۱آن در هنر یگانه و آن در خرد تمامآن در سخا مقدم و آن در نسب اصیل
22. ۲۲افعال او گزیده و آثار او بلنداخلاق او مهذب و اقوال او جمیل
23. ۲۳ای درگه تو قبله خواهندگان شدهکرد ایزدت به روزی خلقان مگر کفیل
24. ۲۴هرگز نگشت خواهی از حال مکرمتزیرا که تو به مکرمت اندر نه ای بخیل
25. ۲۵محکمترست حزم تو از کوه بیستونصافی ترست عزم تو از خنجر صقیل
26. ۲۶طبع تو در زمستان باغی بود خرمفر تو در حزیران ظلی بود ظلیل
27. ۲۷جز بهر خدمت تو نبندم میان به جهدروزی اگر گشاده شود پیش من سبیل
28. ۲۸بر مرکب هوای تو در راه اشتیاقسوی تو بر دو دیده روشن کنم رحیل
29. ۲۹آنم که دست دهر نیابد مرا ضعیفآنم که چشم چرخ نبیند مرا ذلیل
30. ۳۰هرگز به چشم خفت در من مکن نگاهور چند بر دو پایم بندیست بس ثقیل
31. ۳۱گوشم بدان بود که سلامم کنی به مهرچشمم بدان بود که عطایم دهی جزیل
32. ۳۲تا دیدگان و تا دل و جانست مر مراباشم تو را به جان و دل و دیدگان خلیل
33. ۳۳تا چرخ را مدار بود خاک را قرارتا کلک را صریر بود تیغ را صلیل
34. ۳۴بادت بزرگیی به همه نعمتی مضافبادت سعادتی به همه دولتی کفیل